ัด!
อดทน!
ตอนนี้เฉินชางรู้สึกถึงเป้าหมายเล็กๆ เป้าหมายหนึ่ง…
ทว่า…
ประโยคสุดท้ายที่ว่า ‘ฉันจะสามสิบแล้ว’ หมายความว่าอย่างไรกัน
เฉินชางเกาหัว เดินอยู่บนถนนพร้อมสีหน้างุนงงเต็มประดา
เปิดโทรศัพท์มือถือค้นหาว่า ‘แฟนสาวบอกว่าสามสิบแล้ว หมายความว่าอย่างไร’
ไป่ตู้ก็ไม่รู้อีก!
เฉินชางถอนหายใจ ไป่ตู้นะไป่ตู้ คนไข้ถามอะไรรู้หมด ผมถามคำถามพื้นฐานแบบนี้กลับไม่รู้!
……
……
ช่วงบ่ายวันศุกร์ นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินชางรับผู้ป่วยนอกในฐานะหัวหน้า!
ในใจเขาตื่นเต้นเล็กน้อย
ช่วงบ่าย เฉินชางเปิดประตูแผนกผู้ป่วยนอกก่อนเวลา อุตส่าห์เปลี่ยนเป็นเสื้อกาวน์ที่สะอาดสะอ้าน
เพิ่งเข้ามา เขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ!
[ติ๊ง! พบภารกิจแผนกผู้ป่วยนอก: วินิจฉัยผู้ป่วยตั้งแต่สามคนขึ้นไป!]
เฉินชางยิ้มเยาะทีหนึ่ง ดูถูกกันเกินไปหรือเปล่า
คนไข้สามคน
หัวหน้าเฉินออกโรงเอง แน่นอนว่าต้องง่ายอยู่แล้วหรือเปล่า
……
ทว่าตั้งแต่เริ่มเข้างานตอนบ่ายสองครึ่ง ทางเดินบนตึกผู้คนขวักไขว่ มีเพียงห้องของเฉินชางที่ยังคงเงียบเป็นป่าช้า ทำให้เฉินชางท้อใจเล็กน้อย!
จนปัญญา!
รู้แบบนี้แต่แรกจะไม่วางท่า ให้หัวหน้าแผนกผู้ป่วยนอกลงทะเบียนให้ทำความคุ้นเคยสักหน่อย จะได้คุ้นชิน
อย่าง
