ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงเริ่มยกคุณยายลงมาข้างล่าง
ที่จริงโรงพยาบาลที่ไม่มีลิฟต์แบบนี้สร้างเป็นอาคารชั้นเดียวยังจะดีเสียกว่า เคลื่อนย้ายผู้ป่วยก็สะดวก มิหนำซ้ำชนบทมีพื้นที่กว้างขวาง ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีที่ ตรงกันข้าม พอสร้างเป็นอาคารแบบนี้ บางครั้งกลับรับมือได้ยากมาก
หลังจากเตรียมการทั้งหมดแล้ว คุณยายก็ถูกส่งขึ้นรถฉุกเฉินไป เฉินชางกับเสี่ยวหลินมาถึงทีหลัง
เพราะทางสายนี้มีอุปสรรคไม่ขาด!
เสี่ยวหลินค่อนข้างกังวล เธอเอาเครื่องช่วยหายใจชนิดมือบีบกับอะมิโอดาโรน[1]ออกมาเตรียมวางไว้ข้างๆ แล้ว พร้อมกู้ชีพได้ทุกเมื่อ
ในที่สุดก็ทำทุกอย่างเสร็จ!
เริ่มออกเดินทางบนหนทางที่ยากลำบาก!
เหล่าหยางมองเฉินชางแล้วถามคำถาม “กังวลไหม”
เฉินชางส่ายหัว “ทำใจนิ่งๆ หน่อย”
เหล่าหยางพยักหน้า
พอรถเคลื่อนตัว ผู้อำนวยการกับหมอเจ้าของไข้ศูนย์สุขภาพเมืองหนานเฉียวที่อยู่ข้างหลังก็ต่างถอนใจโล่งอก
สำหรับพวกเขาแล้ว ผู้ป่วยที่มีระดับความยากสูงแบบนี้เป็นภาระจริงๆ ช่วงเวลาสองวันตั้งแต่เมื่อวานจนวันนี้ ทั้งสองต่างลงแรงไปมาก
ไม่ได้หมายความว่าทั้งสองคนไม่อยากพยายาม แต่ความสามารถมีจำกัดจริงๆ
เหล่าหยางมีนิสัยดีตอนขับรถ ไม่ว่าสภาพเส้นทางไม่ดีอย่างไรจะแจ
