้งเฉินชางล่วงหน้าเสมอ
เสี่ยวหลินตาดีมือไว รีบเอาเครื่องติดตามสัญญาณชีพติดตั้งกับตัวผู้ป่วย
การเดินทางเที่ยวนี้ ทั้งสามคนต่างต้องมอง ‘จอทีวี’ เสียแล้ว!
บนเครื่องติดตามสัญญาณชีพเครื่องเล็กเครื่องนี้ ตัวเลขกับเส้นโค้งที่เต้นเป็นจังหวะนั้นก็คือสิ่งที่ทั้งสามคนต่างพะวักพะวง
เส้นทางหนึ่งร้อยกิโลเมตร คะเนด้วยสายตาต้องใช้เวลาสองถึงสามชั่วโมง
ทางภูเขาขรุขระ ตอนขึ้นเนินว่ากังวลใจแล้ว ตอนลงเนินยิ่งน่าห่วง
ลูกชายคนโตของคุณยายกุมมือแม่ไว้ อดถอนหายใจไม่ได้
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตั้งใจสังเกตแม่ขนาดนี้ ทั้งยังลูบมือที่ทำงานหนักมาตลอดชีวิตทั้งสองข้างอย่างใกล้ชิด
หลังมือเหี่ยวย่นแห้งผากเหมือนเปลือกไม้แห้งแตก บริเวณข้อต่อนิ้วมือกับฝ่ามือมีหนังด้านเป็นชั้นๆ ลายมือมีแต่ร่องรอย ไร้ความเปล่งปลั่ง เต็มไปด้วยความเสื่อมถอยตามกาลเวลา
“หมอ คุณว่า…แม่ผมจะรอดได้ไหม”
ชายคนนี้ไม่รอให้เฉินชางตอบ เขาถอนหายใจกับตัวเองแล้วพูดขึ้นมาคล้ายไม่ได้ถามเฉินชางสักนิด แต่กำลังถามตัวเองอยู่
“ลำบากมาทั้งชีวิตแล้ว เห็นแม่ได้อยู่สบายไม่กี่วัน คิดไม่ถึงว่าจะป่วยอีก พวกเราเจ็ดพี่น้อง พ่อก็ด่วนจากไป มีแม่เลี้ยงดูจนโตอยู่คนเดียวทั้งนั้น
“เห็นคนในคร
