อบครัวแต่ละบ้านเริ่มดีขึ้น ก่อร่างสร้างตัวกันหมดแล้ว ปีนี้น้องชายกับน้องสาวคนสุดท้องของผมจะแต่งงานพอดี คิดไม่ถึงว่าแม่จะล้มป่วย
“ที่จริงพวกเราก็พอรู้ว่าอายุมากขนาดนี้ ทั้งหัวใจวายแล้วไหนจะสักอย่างในหัวใจฉีกขาดอะไรนั่นที่คุณพูดมาอีก ผ่าตัดก็ใช่ว่าจะสำเร็จเสมอไป
“แต่คนเป็นลูกจะทนเห็นแม่ตายไปต่อหน้าได้จริงๆ เหรอ
“แม่คนเดียวทำนาหกไร่กว่าส่งน้องๆ เรียน ตอนนี้ได้พักแล้ว แต่แม่กลับมาล้มป่วย
“ผมก็อยากให้แม่ได้เห็นน้องๆ เป็นฝั่งเป็นฝา จะได้ทำให้แม่สมหวังด้วย”
พอพูดจบ ชายอกสามศอกผู้หยาบกระด้างคนนี้ก็อดถอนใจยาวๆ ไม่ได้ ตาเขาแดงไปหมด น้ำตาคลอเต็มเบ้าตา
เขาพูดกันว่าผู้ชายจะไม่เสียน้ำตาง่ายๆ แต่บุญคุณพ่อแม่ยิ่งใหญ่ดั่งขุนเขา
“ดังนั้นไม่ว่าจะช่วยชีวิตสำเร็จหรือไม่ก็ต้องรักษา เงินเสียไปก็ไม่เป็นไร หมดแล้วก็หาใหม่ได้! แต่คนเสียแล้วก็เสียเลยจริงๆ!
“ไม่ว่าจะพูดยังไง…ก็ทำให้เต็มที่เถอะครับ!”
เสี่ยวหลินได้ฟังจนรู้สึกซาบซึ้ง อดพูดไม่ได้ว่า “คุณอาคะ ไม่ต้องกังวลนะคะ หมอเฉินเก่งมากค่ะ มีเขาออกโรงต้องไม่เป็นไรแน่ค่ะ!”
เฉินชางพยักหน้า
ทว่ายิ่งกังวลอะไรก็ยิ่งได้อย่างนั้น ตอนใช้ทางในหมู่บ้านยังไม่มีปัญหาอะไร
