เข้าพักรับการรักษาที่ศูนย์สุขภาพเมืองหนานเฉียวด้วยอาการกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันกำเริบ เช้าวันนี้จู่ๆ อาการก็แย่ลง หอบหืดรุนแรง ได้ขอความช่วยเหลือและคำปรึกษาจากโรงพยาบาลท้องถิ่นแล้วค่ะ แต่หลังจากอีกฝ่ายไปถึงก็ไม่ได้มีวิธีที่ชัดเจนนัก ตอนนี้ต้องส่งมาที่เมืองอันหยาง แต่หมอเวรของอีกฝ่ายไม่มีความสามารถพอที่จะเคลื่อนย้ายผู้ป่วยระยะทางไกลได้ หวังว่าเราจะให้ความร่วมมือในการกู้ชีพคนไข้ค่ะ!”
หลังจากเฉินชางได้ยินแล้วก็พยักหน้า ในใจพอจะมีการคาดเดาและความคิดอยู่บ้างแล้ว
ยังไม่รู้รายละเอียดประวัติการรักษา อีกอย่าง สถานการณ์แบบนี้ แม้จะถามอย่างชัดเจนแล้วก็ไม่มีประโยชน์
เพราะหมอฉุกเฉินคืออะไร
ตอนที่คนไข้โทรหาศูนย์ฉุกเฉิน 120 ไม่ว่าทางตรงหน้าจะอันตรายแค่ไหน คุณก็ต้องไปนี่ความเป็นจริง
ถ้าบอกว่าเห็นความตายดั่งคืนสู่มาตุภูมิ แน่นอนว่าเกินจริงไปสักหน่อย แต่…ใครใช้ให้พวกเขาเป็นหมอฉุกเฉินเล่า
การออกรักษาทางไกลก็แบบนี้แหละ ระหว่างทางเสี่ยงมาก เฉินชางต้องไปหลายครั้งต่อเดือน
และทุกครั้งล้วนอกสั่นขวัญหาย
หวังเชียนอดพูดไม่ได้ “ศูนย์สุขภาพเมืองหนานเฉียวเหรอ ห่างจากที่นี่หนึ่งร้อยกว่ากิโลเมตรเลยมั้ง แถมยังมีทางขึ้นเขาอีกระยะห
