บทที่ 569 เจ้าเจ็ด ระวัง!
จะว่าไปก็บังเอิญทีเดียว เมื่อจูต้าและจูอู่จวนจะถึงสำนักศึกษาสกุลเสินก็เห็นจูชีกำลังยืนอยู่ใต้โรงน้ำชาแห่งหนึ่ง
น้องเจ็ดของพวกเขาโคลงศีรษะ ยืนมองทางนั้นทีทางนี้ที ไม่รู้ว่ากำลังมองหาใครอยู่
จูอู่ร้องทัก “เจ้าเจ็ด ทางนี้!”
จูชีได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตนเองก็แลมาทางนี้
“พี่ห้า?!”
หลังจากเห็นชัดว่าเป็นใคร จูชีก็ประหลาดใจอย่างยิ่งและตรงเข้ามาหา
เพิ่งสาวเท้ามาได้ก้าวเดียว กระถางดอกไม้ขนาดใหญ่ใบหนึ่งก็ร่วงลงมาจากเหนือศีรษะ เฉียดผ่านท้ายทอยเขาไปอย่างหวุดหวิด
เพล้ง!
เสียงดังสนั่นทำให้จูชีตกใจจนก้าวกระโดดไปไกล
จูต้าและจูอู่ที่มองเห็นฉากนี้ตะลึงพรึงเพริด “เจ้าเจ็ด?!”
พวกเขาร้องเสียงดังขณะวิ่งเข้ามาหาจูชี
“เจ้าเจ็ด เจ้าไม่เป็นไรกระมัง?”
จูต้าดึงจูชีออกมาข้าง ๆ มองสำรวจน้องชายขึ้นลงอย่างตกใจไม่หาย
จูอู่ตาไว เขาเห็นเงาคนเคลื่อนไหวอยู่บนชั้นสอง “พี่ใหญ่ ข้างบนมีคน”
แม้จูต้าจะไม่ได้เห็นคน แต่เขาเชื่อในการตัดสินของน้องห้า จึงตั้งท่าจะพุ่งตัวออกไปทันที “เจ้าคอยดูเอาไว้ ข้าจะตามไป”
“พี่ใหญ่ คนผู้นั้นสวมชุดสีน้ำเงิน ผ้าโพกศีรษะสีดำ ส่วนสูงปานกลาง มุมซ้ายของคางมีไฝขนาดใหญ่เม็ดหนึ่ง…” เวลาเพียงชั่วขณะเท่านั้น จูอู่กลับจดจำลักษณะเฉพาะของคนผู้นั้นได้อย่างแม่นยำ เขาบอกต่อจูต้าอย่างรวดเร็ว
เกรงว่าคนผู้นั้นจะอย่างไรก็คงคิดไม่ถึงว่าคนสกุลจูจะพิสดารถึงเพียงนี้ แค่แวบเดียวก็มองเห็นตนเองอ
