เฉินชางอึ้งงันไป “อะไรนะ หมายความว่าอย่างไรครับ”
หลี่เป่าซานถอนหายใจ เด็กคนนี้ ดีทุกอย่าง! แต่ถ่อมตัวเกินไป!
ถ่อมตัวตอนผ่าตัดก็ช่างเถอะ คิดไม่ถึงว่าการปฏิบัติตัวก็ถ่อมตัวเจียมเนื้อเจียมตัวขนาดนั้น
คิดถึงตรงนี้ หลี่เป่าซานก็ชี้โทรศัพท์มือถือพร้อมพูดว่า “เรื่องบริจาค ขอบคุณคุณมาก”
เฉินชางชะงัก นึกได้ว่าตนรีโพสต์อย่างลวกๆ ไม่ได้เติมแม้แต่คำเดียวพลันหน้าแดงเล็กน้อย รีบพูดว่า “หัวหน้า ต้องขอโทษด้วยนะครับๆ ผมจะตั้งใจรีโพสต์ เขียนให้ดี ถือซะว่าเป็นภารกิจ พยายามทำให้สำเร็จ!”
หลี่เป่าซานมองอย่างมึนงง “ไม่! ผมหมายความว่าคุณทำดีมาก!”
เฉินชางรีบส่ายหน้า “ไม่ๆๆ หัวหน้า เมื่อสักครู่ผมงานยุ่งเกินไป เดี๋ยวจะตั้งใจโพสต์เลยครับ! ในฐานะรองหัวหน้าของแผนก ผมจะต้องพยายามยกระดับความรับผิดชอบของตน ทำงานของตนให้ดี ผมจะรีโพสต์อีกรอบ!”
เฉินชางรู้สึกผิดเล็กน้อย
หัวหน้ามอบหมายภารกิจที่สำคัญขนาดนี้ให้กับตน ตนรีโพสต์ลวกๆ ได้อย่างไร
ทำไม่ไม่เพิ่มคำซึ้งๆ สักประโยคสองประโยค
คิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็คิดแล้วทำเลย! เขารีบเชิญชวนบริจาคอีกครั้ง เพิ่มคำพูดที่น่าประทับใจเข้าไปหลายประโยค!
ทันใดนั้น! โทรศัพท์มือถือของเถียนเซียงหลานดังขึ้น
