หลังจากแยกกัน หลี่เป่าซานรีบเรียกเฉินชางไว้ ส่งสายตาให้อย่างรู้ทัน “เสี่ยวเฉิน ตามผมมาหน่อยครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ! เรื่องมูลนิธิ คุณอย่าจริงจังเกินไป แค่โพสต์ในวีแชทให้เหล่าฉินเห็นสักหน่อยก็พอแล้ว! ตั้งใจเตรียมการแข่งขันของคุณเถอะ!”
เฉินชางเกือบหลุดขำออกมา
ปลอมเกินไปหรือเปล่า
พูดจบ หลี่เป่าซานพลันโล่งอก ดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา ลุกขึ้นเดินออกไป
เขาลืมเรื่องที่แผนกขาดทุนไปแล้ว
ถึงอย่างไร…ขาดทุนก็ขาดทุนสิ ยังไงก็มีโรงพยาบาลคอยอุดช่องโหว่
หัวหน้าพยาบาลมองเฉินชาง “หัวหน้าเฉินคะ แสร้งทำสักหน่อย เดี๋ยวฉันให้พยาบาลทำป้ายให้คุณวางไว้หน้าประตู เอ่อ…เสี่ยวเยี่ยน เดี๋ยวคุณไปถ่ายรูป ส่งไปให้แผนกประชาสัมพันธ์”
เสี่ยวเยี่ยนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ไม่มีปัญหาค่ะ! งานถนัดฉันอยู่แล้ว! เสี่ยวเฉิน เดี๋ยวฉันค้นวีแชทที่ส่งต่อกันเมื่อสามปีที่แล้วออกมา คุณไปโพสต์ในวีแชทก็พอแล้ว แสร้งโพสต์ไป จริงสิ! เขียนคำพูดซึ้งๆ ไว้หน่อยจะดีที่สุด สร้างบรรยากาศสักหน่อย เผื่อ…เผื่อว่าจะได้ผล” เถียนเซียงหลานยังคงแนะนำวิธีต่อ
จู่ๆ จางซูก็พูดว่า “จริงสิ อย่าลืมปิดกั้นการมองเห็นของเพื่อนในวีแชท ให้ผู้นำของโรงพยาบาลเห็นก็พอแล้ว…”
เหล
