ริษัทของภรรยาผมมีปัญหาการเงินนิดหน่อย คง…”
หลังจากทุกคนได้ยิน ก็เกือบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
ทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องมูลนิธิ หลี่เป่าซานมักจะจ้องมหาเศรษฐีของแผนกอย่างลึกล้ำแวบหนึ่ง “ภรรยาของ…เฉินปิ่งเซิง!”
หลี่เป่าซานถอนหายใจ
อันเยี่ยนจวินอดพูดไม่ได้ “ปีหน้าแผนกศัลยกรรมมือก็จะก่อตั้งขึ้นแล้ว อาจจะดีขึ้น”
ได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของหัวหน้าพยาบาลเถียนเซียงหลานเปลี่ยนไปทันที “หัวหน้าอัน อย่าหาว่าฉันพูดจาไม่น่าฟังเลยนะคะ ฉัน…ฉันรู้สึกว่าก่อตั้งแผนกศัลยกรรมมือแล้วจะขาดทุนกว่าเดิมอีก! จริงๆ นะคะ คุณดูหัวหน้าเฉินสิ เมื่อก่อนชีวิตเขาดีแค่ไหน ตอนนี้ถูกคุณสอนอย่างไม่เสียดายของเลย…คนไข้น่าสงสารก็จริง แต่…จะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ฉันรู้สึกว่าสู้กลับไปทำมูลนิธิยังดีกว่า ถึงอย่างไรแผนกฉุกเฉินของเราก็ต้องการเงินบริจาคก้อนนั้นจริงๆ…”
คุยกันตั้งนานก็กลับมาที่เรื่องของมูลนิธิอีกครั้ง
หลี่เป่าซานได้ยินแล้วปวดหัว
หลังจากเขามองไปรอบๆ พอเห็นเฉินชางก็พูดว่า “คือ หัวหน้าเฉิน คุณเพิ่งรับช่วงงานในแผนก ถ้าอย่างนั้น คุณทำเรื่องมูลนิธิก่อนดีไหมครับ”
ความจริงหลี่เป่าซานไม่ได้คาดหวัง แค่พูดพอเป็นพิธี
ถึงอย่างไร สำหรับมูลนิธิน
