เฉินชางกลับมาถึงแผนกฉุกเฉินแล้ว เขาพูดกับลู่เจี๋ยว่า “สถานการณ์ของน้องยังมีปัญหานิดหน่อยครับ ที่น้องแน่นหน้าอกเรื้อรังแบบนี้ ผมรู้สึกว่าเกี่ยวกับหลอดเลือดแดงใหญ่นี่มีเลือดออกและอุดตันครับ! สถานการณ์แบบนี้ตอนเด็กยังพอว่า แต่ถ้าโตหน่อยก็จะเกิดอาการต่างๆ ตามการพัฒนาการทำงานของหัวใจอย่างต่อเนื่อง”
“ดังนั้นผมเลยแนะนำให้พวกเราไปทำอัลตราซาวด์สีหัวใจดูสักครั้งเพื่อชี้ชัดการวินิจฉัยโรค พวกคุณเห็นว่ายังไงครับ”
ลู่เจี๋ยไม่เอ่ยปาก ด้านหยางไคฮว่าพูดว่า “โอเคๆ ไม่มีปัญหาครับ หมอเป็นผู้เชี่ยวชาญ ผมเชื่อคุณครับ ควรทำอะไรพวกผมได้หมด!”
ลู่เจี๋ยก็พยักหน้าไม่พูดจา
สิ่งที่เฉินชางพูดกับเธอเมื่อกี้นั้น เธอกังวลจะแย่มานานแล้ว นึกย้อนว่าในชีวิตลูกมีอาการแปลกๆ อยู่หลายครั้งจริงๆ บางครั้งถึงกับจู่ๆ ตื่นขึ้นมากลางดึก กุมหน้าอกหายใจไม่ออกอยู่นาน!
ตอนแรกลู่เจี๋ยนึกว่าลูกฝันร้าย ถึงอย่างไรหลังจากพ่อเขาจากไปลูกก็เคยฝันร้ายจริงๆ แต่…
ตอนนี้ได้ยินเฉินชางพูดแบบนี้เข้าจึงรู้ชัดทันที
ลู่เจี๋ยมองลูกสาวตัวน้อยอย่างรักใคร่เอ็นดู เห็นเพียงว่าเธอมุ่ยปากมองดูเฉินชาง ในใจลอบคิดว่า คุณอาหมอผิดสัญญาของพวกเรา!
เฉินชางเห็นท่าทางของเด็กหญ
