ฉัน”
เฉินชางส่ายหัว “น้องบอกว่าน้องไม่อยากให้คุณเป็นห่วงครับ…”
ลู่เจี๋ยได้ยินแล้วตาแดงขึ้นมาทันที
มีลูกที่รู้เดียงสามากเกินไปก็ไม่ดี!
ลู่เจี๋ยหันไปมองหยางไคฮว่า “คุณหยางคะ คุณไปเถอะค่ะ ลูกสาวฉันไม่เป็นไรค่ะ นั่นเป็นโรคที่เป็นมานานทั้งนั้น!”
หยางไคฮว่าส่ายหัว “ผม…กลับบ้านไปก็ไม่มีธุระ ผมชอบเด็กคนนี้มากครับ ขอดูว่ามีอะไรช่วยได้บ้างเถอะ ถ้าเกิด…เมื่อกี้ผมก็ทำให้เกิดเรื่องอะไรเข้าล่ะ”
ลู่เจี๋ยพูดอยู่นานยังไล่หยางไคฮว่าไปไม่ได้ จึงทำได้เพียงยอมแพ้
ตอนนี้เอง หลัวโจวก็พาหนูน้อยเข้ามา เธอเบิกบานใจมาก
“คุณอาหมอคะ หนูไม่เป็นไรค่ะ!”
หลัวโจวก็ค่อนข้างประหลาดใจ “เหล่าเฉิน เอ้านี่ นี่เป็นใบรายงาน นี่เป็นผลเอกซเรย์”
เฉินชางดูรายงานเอกซเรย์ทรวงอก
เงาหัวใจขนาดปกติ ไม่พบความผิดปกติที่เด่นชัด
เฉินชางนิ่วหน้า หรือเราคิดผิด
เขาเอาฟิล์มเอกซเรย์ออกมาส่องกับแสงไฟดู
หลัวโจวเห็นเฉินชางขรึมไปขนาดนี้จึงเริ่มสงสัย
ทันใดนั้น เฉินชางก็เห็นมุมซ้ายบนของเงาหัวใจนูนขึ้นมาเล็กน้อย!
เขานิ่วหน้าทันที!
นี่มันไม่ใช่! ต้องไม่ปกติแน่ ฟิล์มนี่ไม่ดี
เฉินชางพลันขมวดคิ้ว เอ่ยกับหลัวโจวว่า “วันนี้แผนกรังสีใครอยู่เวร”
หลัวโจวร
