“หัวหน้าเฉิน มีผู้ป่วยนิ้วขาดมาค่ะ!” เสี่ยวหลินวิ่งเข้ามาเรียกในแผนก
เฉินชางผงะไป รีบลุกเดินออกมา “เกิดอะไรขึ้น”
เฉินชางเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง อายุห้าสิบกว่าปี ในมือถือกระดาษทิชชูห่อนิ้วมือไว้ก้อนหนึ่ง เลือดสดๆ ย้อมกระดาษทิชชู่ให้เป็นสีแดง ก้อนกระดาษหนาๆ มีแต่คราบเลือดสีแดง
พอเห็นเฉินชางก็ฉีกยิ้มให้ “หมอ!”
เฉินชางพยักหน้า “เกิดอะไรขึ้นครับ”
ชายคนนี้ยิ้มยิงฟัน เอ่ยว่า “นิ้วมือถูกทับเละแล้ว คุณดูหน่อยสิว่าตั้งทำยังไง”
เขาตัวคลุกฝุ่น ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าบนตัวเปรอะเปื้อนฝุ่น
ทันใดนั้นเอง ผู้หญิงอายุพอๆ กันที่อยู่ข้างหลังก็วิ่งมาหาหลังจากเดินเรื่องเสร็จ มองเฉินชางอย่างร้อนรน “หมอคะ นิ้วสามีฉันถูกทับขาดแล้ว คุณดูให้หน่อยสิคะว่ายังต่อได้ไหม”
เสียงของเธอออกจะสะอึกสะอื้น แต่ชายวัยกลางคนกลับหันไปยิ้มให้เธอ “ไม่เป็นไร เป็นนิ้วนาง ไม่สำคัญ!”
การแต่งตัวของหญิงคนนั้นคล้ายคลึงกับชายคนนี้ บนตัวมีแต่ฝุ่นเหมือนกัน
เฉินชางพยักหน้า พาเขาเข้าไปห้องหัตถการ หลังจากเอากระดาษทิชชู่ที่ม้วนอยู่ในมือทิ้งไปก็เห็นนิ้วนางที่มีเลือดเนื้อเหวอะหวะทันที
เฉินชางเห็นแล้วยังหนังศีรษะชาหนึบ ช้อนตามองชายวัยกลางค
