น “เจ็บไหมครับ”
เขาพยักหน้าฉีกยิ้มยิงฟัน “เจ็บครับ! เจ็บเป็นบ้าเลย”
เฉินชางถอนหายใจ เอ่ยกับชายคนนี้ “ทนหน่อยนะครับ ผมล้างแผลให้”
เขาพยักหน้าขานรับ ไม่ส่งเสียงอีก ไม่ว่าเฉินชางจะล้างแผลหรือเอาแหนบมาตรวจดูก็ไม่ปริปาก เฉินชางเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย พบว่าผิวดำคล้ำของเขาบวมจนแดงไปหมด แต่ก็ไม่ส่งเสียงร้อง
เฉินชางใช้เวลาสองสามนาทีก็รู้อาการนิ้วนางพอสมควรแล้ว แต่ยังต้องทำเอ็มอาร์ไอดูว่าภายในร่างกายเกิดอะไรขึ้น
เฉินชางเอ่ย “ไม่งั้นคุณไปทำเรื่องแอดมิทเถอะครับ ยังต้องทำเอ็มอาร์ไอ เจาะเลือด แล้วก็ผ่าตัด”
พอชายวัยกลางคนได้ยินก็ผงะไปทันที “ต้องนอนโรงพยาบาลด้วยเหรอครับ”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ กระดูกนิ้วหักแล้วต้องดาม แถมยังต้องซ่อมแซมกล้ามเนื้อกับเส้นประสาทหลอดเลือดด้วย ถ้าซ่อมอวัยวะเหล่านี้ไม่ดี ปัญหาก็จะไม่ได้อยู่แค่เรื่องนิ้วแล้วครับ”
ที่เฉินชางพูดเป็นความจริง เพราะการตัดรยางค์บนที่เกิดขึ้นจากนิ้วนิ้วหนึ่งก็ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
แต่ชายคนวัยกลางคนได้ยินเฉินชางพูดเรื่องพวกนี้เข้าก็ผงะไปทันที “หมอ…ถ้าไม่ผ่าตัดจะทำยังไงได้บ้างเหรอครับ”
เฉินชางอึ้งไป “งั้นก็ต้องตัดทิ้งครับ ตัดนิ้วนิ้วนี้ทิ้งไป
