”
เขานิ่งเงียบไป ผ่านไปสักพักก็เอ่ยถามขึ้นทันที “ถ้าผ่าตัดต้องใช้เงินเท่าไรครับ”
เฉินชางเริ่มพิจารณา “ถ้าคิดรวมทั้งหมดอย่างน้อยก็หนึ่งหมื่นกว่า ไม่ถึงสองหมื่นครับ”
พอชายคนนี้ได้ยินเข้า ก็ตกใจสะดุ้งโหยงอย่างเห็นได้ชัด เอ่ยถามต่อว่า “แล้วถ้าตัดนิ้วล่ะครับ”
เฉินชางตอบ “สามถึงหาร้อยมั้งครับ”
เฉินชางเพิ่งพูดจบ เขาก็พูดทันทีว่า “ตัดนิ้วเถอะครับ! ยังไงนิ้วนางก็ไม่มีประโยชน์อะไร เลือกตัดทิ้งไปดีกว่าไหม!”
พอประโยคนี้เข้าหูเฉินชาง เขาพลันรู้สึกว่าในใจเจ็บแปลบเหมือนถูกแทง
เฉินชางได้ยินแล้วก็สูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง สงบสติของตนลงมา
“คิดดีแล้วเหรอครับ”
เขายิ้มแล้วส่ายหัว “ไม่ต้องคิดเลยครับ ตัดไปเลยเถอะ”
เฉินชางมองดูชายที่มีรูปร่างไม่สูงถึงขั้นยังออกจะผอมแห้งคนนี้ เห็นว่ายิ้มอยู่ แต่ความจริงแล้วสีหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น แต่ในแววตากลับมีความสุข!
นี่ทำให้เฉินชางอึ้งไปครู่หนึ่ง
ชายคนนี้สูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง “คนชนบทไม่ได้บอบบางขนาดนั้น นิ้วนิ้วเดียวไม่กระทบอะไร”
เฉินชางไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี
เขาเห็นเฉินชางนิ่งเงียบไป อดถอนใจไม่ได้ “ปีนี้หาเงินไม่ค่อยได้ ผมกับเมียออกมาครึ่งปีแล้วยังหาได้ไม่เท่าไร เดี
