๋ยวก็ปีใหม่แล้ว เตรียมกลับบ้านเดิมครับ”
“ลูกชายสองคนเรียนมหาวิทยาลัย เป็นมหาวิทยาลัยดังทั้งคู่ แต่อยู่เมืองหลวง ต้องใช้เงินมาก ปีใหม่คราวนี้นะ พอทั้งสองคนเปิดเทอม ค่ากินอยู่ครึ่งปีคราวเดียวก็หมื่นกว่า…”
“การผ่าตัดนี่หมื่นสองหมื่น พอให้พวกเขาใช้ได้ครึ่งปีเลย ช่างเถอะครับ ตัดไปเถอะ!”
พอพูดจบ ชายคนวัยกลางคนก็กัดฟันตัดสินใจแบบนี้ออกมา
เฉินชางได้แต่ถอนใจ
หัตถการเล็กๆ แบบนี้ เข้าห้องหัตถการเลยก็พอ เฉินชางหยิบหนังสือเซ็นชื่อมา มือขวาของชายคนนี้บาดเจ็บ จึงเตรียมให้ภรรยาเขาเซ็นชื่อ
เขารีบเรียกไว้ “หมอเฉิน รอเดี๋ยว…”
เฉินชางอึ้งไป “ทำไมเหรอครับ”
เขายิ้มอย่างเกรงใจ “ผมใช้มือซ้ายเซ็นชื่อได้ไหมครับ”
“ผมไม่อยากให้เธอรู้ เดี๋ยวผมจะบอกว่ารักษานิ้วไว้ไม้ได้แล้ว ต้องตัดทิ้ง ไม่งั้น…ด้วยนิสัยของเธอนั้นจะต้องกังวลใจอีก”
พอเฉินชางได้ยินก็รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างบอกไม่ถูก
ไม่รู้ทำไมเขาถึงเห็นเงาของพ่อแม่ตนจากตัวชายคนนี้
คนชนบทส่งลูกสองคนเรียนมหาวิทยาลัยไม่ใช่เรื่องง่าย ดิ้นรนวิ่งเต้นทั้งปีเพื่อส่งค่าเรียนค่ากินอยู่ให้ลูกจริงๆ
เฉินชางอดสูดหายใจไม่ได้แล้วพยักหน้า “ครับ!”
ตอนนี้เขาเข้าใจผู้ชายคนนี้มาก
ตอนนี้ชายผ
