หัวหน้าแผนกผู้ป่วยนอกชื่อหลิวอวี้ เป็นคุณป้าผมลอนอายุห้าสิบกว่าปี หน้าตาดูใจดีมีเมตตา รูปร่างท้วม ยิ้มทีตาหยีเป็นเส้น
“ผู้อำนวยการฉินให้ฉันอธิบายกับหัวหน้าเฉินโดยละเอียดเถอะค่ะ คุณไม่ต้องห่วงเลย”
ฉินเสี้ยวยวนพยักหน้า ตอนนี้ตำแหน่งในโรงพยาบาลของเขามั่นคงมาก พวกถานลี่กั๋วค้านไม่ได้อยู่แล้ว
ทุกคนไม่ได้โง่ ฉินเสี้ยวยวนพูดชัดเจนว่าจะก้าวหน้าขึ้นไป อายุห้าสิบกว่าปี ยังเหลือเวลาร่อนไปมาอีกหลายปี ขลุกอยู่ในระบบสาธารณสุขได้ทั้งนั้น พูดให้ชัดๆ ฉินเสี้ยวยวนก็คือหัวหน้าเก่าของทุกคน
ฉินเสี้ยวยวนมองเฉินชาง เอ่ยออกมาว่า “อย่าดูถูกคลินิก ศัลยแพทย์ก็ไม่ได้ทำแค่ผ่าตัด เอาละ จบการประชุมเถอะ”
หลิวอวี้ยิ้มพลางมองเฉินชาง “หัวหน้าเฉิน อีกเดี๋ยวคุณไปหาฉันที่แผนกผู้ป่วยนอก พวกเรามานั่งคุยกันให้ละเอียดนะคะ”
เฉินชางพยักหน้า “ได้ครับ งั้นก็ขอบคุณหัวหน้าหลิวมากๆ ครับ”
ตอนที่เขาลงมากับหลี่เป่าซาน
จู่ๆ หลี่เป่าซานก็ถามว่า “เสี่ยวเฉิน รู้สึกยังไงบ้าง”
พอได้ยินคำพูดของหลี่เป่าซาน เฉินชางก็ออกจะสะท้อนใจอย่างบอกไม่ถูก
เพราะการประชุมวันนี้เขาถึงรับรู้ว่าหลี่เป่าซานแบกรับภาระไว้มากมายแค่ไหน
“ลำบากคุณแล้วครับหัวหน้
