างก็กระจายไปในโรงพยาบาลอย่างอื้ออึง โดยเฉพาะในกลุ่มพยาบาล เขาเป็นที่ชื่นชมมาก
เฉินชางยิ้มให้ “ขอบคุณครับหัวหน้าหลิว”
หลิวอวี้เอาแบบฟอร์มออกมาแผ่นหนึ่งแล้วส่งให้เฉินชาง “หัวหน้าเฉิน คุณเขียนเวลาออกตรวจผู้ป่วยนอกรวมถึงประเภทโรคที่คุณถนัดนี่ให้หน่อยค่ะ ให้ฉันจัดแจงให้ก็พอ”
เฉินชางมองดูแบบฟอร์มแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง
ตกลงเราถนัดอะไรกันแน่นะ
“หัวหน้าหลิวครับ ตรงนี้ต้องเขียนประเภทโรคเหรอครับ หรือว่าเขียนอะไร”
หลิวอวี้ตอบทันที “คุณดูนี่นะคะ นี่เป็นของหัวหน้าจางโหย่วฝู ถนัดการผ่าตัดศัลยกรรมตับและถุงน้ำดี ปลูกถ่ายตับ โรคตับแข็ง มะเร็งตับ ภาวะความดันหลอดเลือดพอร์ทัลตับสูง รวมถึง…”
พอเฉินชางอ่านจบก็นิ่งเงียบไป เขาคิดดูแล้วหยิบปากกาเริ่มเขียน
เขียนไปสามนาที…ห้านาที…สิบนาที…
หลิวอวี้อึ้งไปเลย!
“หัวหน้าเฉิน ยังเขียนไม่เสร็จเหรอคะ”
เฉินชางถอนหายใจ เขาเปิดตารางทักษะของตัวเอง ลอกตั้งนานก็ยังลอกไม่เสร็จ เขาค้นพบเป็นครั้งแรกว่าตัวเองเก่งขนาดนี้ ผ่าตัดได้เยอะขนาดนี้แล้ว!
เฉินชางอดพูดไม่ได้ “หัวหน้าหลิวครับ กระดาษ…เขียนไม่พอแล้วครับ ผมเขียนด้านหลังได้ไหม”
พยาบาลเล็กที่อยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วเกือบขำพรวดออกมา
