ะไม่ชอบดื่ม แต่เพราะดื่มไม่ได้ เขาเป็นแนวป้องกันสุดท้ายของแผนกฉุกเฉิน ถ้าเขาล้มลงใครจะมาพึ่งพา
“ต่อให้หลายปีนี้ผมไม่ได้ดื่มเหล้า แต่ก็เก็บเหล้าดีๆ ไว้ไม่น้อย ถึงเวลามารวมตัวกันดีๆ แต่…เสี่ยวเฉินเอ๋ย คุณเป็นหัวหน้า ถ้าไม่ดื่มเหล้าได้ก็อย่าดื่มเลย”
“ถ้าไม่ใช่เพราะผมกินเหล้า…ก็คง…”
เฉินชางได้ยินแล้วก็อดอึ้งไปไม่ได้
เขาไม่เคยได้ยินหัวหน้าหลี่เล่าเรื่องในอดีต รู้แค่ว่าเมื่อก่อนหัวหน้าหลี่เป็นหัวหน้าที่เมืองหลวง แล้วต่อมาก็กลับมาที่อันหยาง มีชื่อเสียงอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนแปลงพลิกผันหลายครั้งจนสุดท้ายมาถึงโรงพยาบาลอันดับสอง แล้วก็ทำงานมาตลอดจนเกษียณ
หลี่เป่าซานยิ้ม “มีเวลาแล้วจะเล่าให้ฟังว่าตอนแรกหัวหน้าหลี่ของคุณก็เป็นหัวหน้าหลี่ที่น่าเกรงขามเหมือนกัน!”
พูดจบ หลี่เป่าซานก็ยิ้มจากไป
เฉินชางเปลี่ยนชุดแล้วมาที่ออฟฟิศแผนกผู้ป่วยนอก
หลิวอวี้เห็นเฉินชางแล้วก็รีบเรียกให้นั่งลง
“หัวหน้าเฉินมานั่งเร็ว แผนกผู้ป่วยนอกยุ่งวุ่นวายจริงๆ!”
หลิวอวี้มีภูมิหลังเป็นพยาบาล เป็นพยาบาลมายี่สิบปีแล้วจึงเปลี่ยนมาแผนกธุรการ จากนั้นจึงมาที่แผนกผู้ป่วยนอก
เห็นเฉินชางแล้วหลิวอวี้ก็เอ็นดูนัก!
ถึงอย่างไรเรื่องสองวันนี้ของเฉินช
