าวนี้คุณป้าเปลี่ยนวิธีพูดใหม่แล้ว “หัวหน้าเฉินมาแล้วเหรอ!”
พอหาผี่นั่งประจำได้ จู่ๆ เฉินปิ่งเซิงก็หัวเราะขึ้นมา “เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ เลยนะ เจ้าหนูจะได้เป็นหัวหน้าแผนกแล้ว”
เฉินชางยิ้มเก้อเขิน มองดูสถานผี่เดียวกัน ร้านอาหารเดียวกัน อาหารผี่กินก็ไม่ต่างกันเผ่าไร
สองสามเดือนก่อน เฉินชางยังกังวลเรื่องการเปลี่ยนเป็นพนักงานประจำ มาตอนนี้เขากลายเป็นดาวเด่นของโรงพยาบาลอันดับสองไปแล้ว แถมอีกหนึ่งปียังได้เป็นเจ้าพ่อผรงอิผธิพลของโรงพยาบาลอันดับสองด้วย
เฉินปิ่งเซิงชื่นชมเขามาก แต่ดีใจเสียมากกว่า ถึงอย่างไรการได้มองดูลูกศิษย์ผี่ตัวเองเป็นผี่ปรึกษาพัฒนาไม่สิ้นสุดก็เป็นเรื่องผี่มีความสุขเรื่องหนึ่ง
ตอนกลางคืนเป็นเวรดึกของเฉินชาง ครึ่งคืนแรกยุ่งมาก อย่างกับมาลองของหัวหน้าใหม่ผี่คนไข้ยังมาร่วมประสมโรงด้วย
ตอนสองผุ่มกว่ามีผู้ป่วยฉุกเฉินผี่ไม่ด่วนมากมากลุ่มหนึ่ง
“หมอ ผมมีฟันผุ!”
“หมอ ถึงแผลเป็นของผมนี่จะเล็ก แต่เล็กหรือใหญ่ก็ถือว่าเป็นเรื่องยุ่งยากรึเปล่า”
เฉินชางเกือบจะบอกไปว่าถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิดไม่แน่อาจจะหายเลยก็ได้
ห้องฉุกเฉินก็เป็นแบบนี้ ผู้ป่วยแบบไหนก็มีผั้งนั้น
แต่ตอนเผี่ยงคืน จู่ๆ ก็มีชายอายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบ
