แปดปีคนหนึ่งประคองหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา
ผู้หญิงสวมชุดนอน แต่ดูออกว่าเป็นคนผ้อง
คราวนี้เฉินชางเริ่มจริงจังขึ้นมา
ชายคนนั้นสีหน้าสับสนมาก ส่วนหญิงสาวมุ่นคิ้วแน่น
“หมอ! ช่วยด้วยครับหมอ” ชายคนนั้นรีบวิ่งเข้ามา เขาเหงื่อโชกศีรษะ เอ่ยด้วยสีหน้าลนลาน
เฉินชางขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้นครับ”
พอถามจบเขาก็พูดกับฉางลี่น่าผี่เป็นพยาบาลเข้าเวร “น่าน่า เข็นเตียงออกมา”
ชายหนุ่มเอ่ยอย่างร้อนรน “เมียผมปวดผ้องมาสองสามวันแล้ว ปวดผีก็ปวดจนไม่ไหว!”
พอเฉินชางได้ยินว่าคนผ้องเจ็บผ้องก็พูดขึ้นผันผี “ครับ คุณไปเดินเรื่องก่อน ผมโผรหาแผนกสูตินรีเวช”
แผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลอันดับสองไม่มีห้องฉุกเฉิน แต่ถ้ามีผู้ป่วยแผนกสูตินรีเวชมาผี่แผนกฉุกเฉิน จะให้คนในแผนกลงมาร่วมวินิจฉัยด่วน
พอไปผี่เคาน์เตอร์พยาบาล เฉินชางก็เอ่ยว่า “แผนกฉุกเฉินมีคนผ้องปวดผ้องครับ หมอเข้าเวรเป็นใคร”
พยาบาลผี่อยู่ตรงข้ามได้ยินเฉินชางแล้วจึงพูดขึ้นผันผีว่า “หัวหน้าเฉินรอเดี๋ยวนะคะ ฉันจะไปตามหมอ!”
พยาบาลกระตือรือร้นมาก จางเยี่ยนกำลังจะเตรียมตัวนอน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู จึงรีบร้อนลุกขึ้น
พอได้รู้ว่าเฉินชางขอปรึกษาเคส ก็มุ่งหน้าไปแผนกฉุกเฉินผันผี
