อ ผมผิดไปแล้ว ผมขอโทษครับ”
ฉินเยว่ถลึงตาใส่เฉินชาง “ใครต้องการคำขอโทษของคุณ ฉันจะบอกให้นะ เฉินชาง ถ้าเราแต่งงานกัน ถ้าฉันท้อง แล้วเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ฉันจะแต่งงานใหม่!”
พูดจบฉินเยว่ก็ร้องไห้ขึ้นมา สะอึกสะอื้นพูดว่า “ฉันก็จะกลายเป็นภรรยาขอคนอื่น ลูกก็จะเรียกคนอื่นว่าพ่อ คุณรู้ไหม”
เฉินชางเห็นแบบนี้ก็รีบกอดฉินเยว่ไว้ ฟังฉินเยว่ร้องไห้สะอึกสะอื้น
“ฉันตกใจมากคุณรู้ไหม คุณไปเป็นฮีโร่ ฉันอยู่ที่บ้านตกใจแทบตาย เมื่อคืนแม่คุณโทรหาฉัน…คุณไม่เป็นฮีโร่ไม่ได้เหรอคะ”
ฉินเยว่สะอื้นอยู่นานกว่าเฉินชางจะปลอบสำเร็จ “โอเค ผมผิดไปแล้ว ต่อไปจะเป็นฮีโร่ของคุณคนเดียว ปกป้องคุณกับลูก”
หลังจากปลอบใจอยู่ครู่ใหญ่ ทั้งสองก็นั่งอยู่ในห้องเวร
ฉินเยว่เช็ดน้ำตา พูดอย่างน้อยใจ “ความจริง…ฉันแค่ขู่คุณ ชาตินี้ฉันจะไม่แต่งงานกับคนอื่น ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ฉันจะเลี้ยงลูกเอง ฉันจะบอกเขาว่า พ่อของเขาเป็นฮีโร่ที่กอบกู้โลก”
เฉินชางน้ำตาคลอ สูดหายใจเข้าลึกๆ “ขอบคุณนะครับ!”
ฉินเยว่ยู่ปาก “ฉันอยากกินหม้อไฟ ฉันอยากดื่มชานม!”
เฉินชางยิ้ม จูบฉินเยว่แล้วพาเดินออกไป “ได้ครับ รับประกันความอิ่มท้อง!”
ฉินเยว่สูดจมูกหล
