ายที จากนั้นเช็ดน้ำตา “ฉันไม่ได้ให้อภัยคุณ หม้อไฟชานมก็ยังไม่ให้อภัย!”
เฉินชางพยักหน้า “อืม ผมรู้แล้ว!”
ฉินเยว่ชานรับว่าอืม “ฉันโกรธจริงๆ แล้ว แบบ...ง้อไม่หายด้วย! อีกอย่าง…ถ้าคุณทำฉันโกรธอีก ฉันจะพาลูกฉันหนีไปไกลๆ ไม่ให้คุณเจออีก!”
เฉินชางพลันจูงเธอเดินออกไปพร้อมรอยยิ้ม
ฉินเยว่อยากสะบัดมือเฉินชางออก พูดเสียงเบาว่า “ยังอยู่กันครบเลย ข้างนอกคนเยอะมากค่ะ!”
เฉินชางไม่สนใจ จูงฉินเยว่ไปทางประตูใหญ่
พยาบาลที่เดินไปเดินมาตาโตทันที “ว้าว…นี่มันอะไรกันคะเนี่ย”
เล่อเล่อเองก็เดินเข้ามา “เชี่ย…ฉินเยว่ คุณแย่งผู้ชายของฉัน!”
พยาบาลที่อยู่รอบๆ ต่างฮือฮาขึ้นมา “ว้ายๆๆๆ…แต่งเลย”
ฉินเยว่หน้าแดงขึ้นมาทันที หลังจากออกจากแผนก เธอก็คาดโทษ “เพราะคุณคนเดียว!”
เฉินชางยิ้ม “กลัวอะไร ผมเป็นถึงหัวหน้าเฉินนะ”
ฉินเยว่ได้ยินแล้วหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา “งั้นฉันคือคุณผู้หญิงเฉิน!”
“เฉินชางเก่งที่สองของโลก!”
“คุณผู้หญิงเฉินเก่งที่สุดในโลก!”
เฉินชางได้ยินแล้วหัวเราะทันที “คุณเปลี่ยนไป เมื่อวานผมยังเป็นที่หนึ่งอยู่เลยนะครับ!”
