บทที่ 566 พวกเราต้องเชื่อใจท่านแม่
จูอู่ไม่ทันตั้งตัว เกือบถูกจูต้าสลัดจนเสียหลักล้ม
จูซื่อปราดเข้ามาช่วยประคองด้วยสีหน้าหนักใจ “พี่ใหญ่ เจ้าห้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”
“เจ้าห้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นแล้วหมายความว่าอย่างไร? เจ้าสี่ เจ้าอย่ามาขวางข้า อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าพวกเจ้าเป็นคนแบบไหน” จูต้าพลันระเบิดความไม่พอใจและความโกรธที่เก็บกดเอาไว้มานานออกมาในที่สุด “เจ้าก็ไม่ใช่ตัวดีเหมือนกัน!”
“งานหนักงานสกปรกก็มักโยนมาให้ข้ากับเจ้ารอง เวลาที่บ้านมีเรื่องดีอันใดก็เป็นพวกเจ้าที่ได้ไปทุกที”
“เวลาท่านแม่มีธุระก็มักให้พวกเจ้าออกหน้าไปทำตลอด พวกข้าน่ะหรือ พวกข้าก็เป็นได้แค่สวะ!”
……
จูซื่อกับจูอู่ยืนอึ้งอยู่กับที่ คิดไม่ถึงว่าพี่ชายคนโตจะคิดกับพวกตนเช่นนี้
พวกเขาอยากอธิบาย แต่ยามนี้ใช่เวลามาอธิบายเสียที่ไหน?
หลิ่วซื่อยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่กล้าเกลี้ยกล่อม
จูเอ้อร์เผยอปากขึ้นมาหลายครั้ง แต่เพราะมีใจเห็นแก่ตัวจึงไม่ได้พูดออกมา
ความจริงแล้วถ้าให้พูดสิ่งที่อยู่ในใจเขาจริง ๆ เขาคิดว่าในครอบครัวนี้เขากับหลิวซื่อเป็นฝ่ายเสียเปรียบที่สุดแล้ว
พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่มีลูกชายสองคน เด็กสองคนนั้นติดตามน้องเจ็ดไปร่ำเรียนในตำบล ถือว่าได้เปรียบคนอื่นไม่มากก็น้อย ท่านแม่สร้างเรือนหลังใหม่ยังเก็บห้องเอาไว้ให้หลานชายสองคนนั้น
น้องสามยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไปอยู่ในตำบลแบบนั้น เรื่องดี ๆ ในภายภาคหน้าย่อมมีส่วน
