ภายในงานวันนี้ ไม่ได้เต็มไปด้วยความสุขเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
ทุกคนโกรธเคือง นั่งอยู่ตรงนั้น คุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นที่ศูนย์ฉุกเฉินวันนี้
เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
ผู้เข้าแข่งขันอย่างพวกเมิ่งซีล้วนทยอยกลับมากันแล้ว แม้พวกเขาจะนั่งรอบนเก้าอี้อย่างใจเย็น แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความคิดว้าวุ่น
ตอนที่เฉินชางออกไปเตรียมจะโบกรถ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
ซือหยางโทรมา
‘ฮัลโหล เฉินชาง คุณกลับโรงแรมหรือยัง’
เฉินชาง “ผมอยู่หน้าประตูศูนย์ฉุกเฉินครับ กำลังจะไป”
ซือหยางยิ้ม “บังเอิญจัง ผมก็อยู่แถวนั้น รอผมสองนาที ผมไปส่งคุณ”
สองนาทีหลังจากนั้น รถของซือหยางจอดข้างถนน หลังจากเฉินชางขึ้นไปก็รีบขอบคุณ
จู่ๆ ซือหยางก็พูดว่า “ผมได้ยินว่าวันนี้เกิดเรื่องนิดหน่อย”
เฉินชางพยักหน้า “อืม ใช่ครับ”
ซือหยางฟังถึงตรงนี้ พลันถามอย่างตื่นเต้น “เรื่องใหญ่ไหมครับ”
เฉินชางรู้สึกโชคดีเล็กน้อย “ไม่เป็นไรครับ กู้ชีพได้ทันเวลา!”
หลังจากซือหยางได้ยินแล้วก็โกรธจนก่นด่า “สารเลวพวกนี้ หน้าไม่อายจริงๆ”
เฉินชางถอนหายใจ “ภาระหนักหน่วง”
ซือหยางเองก็ส่ายหน้าอย่างเหลืออด “หลังจากเรียนจบ ผมทำงานที่วิทยาลัยการแพทย์ห้าปี อดทนอดกลั
