ถูกต้อง!
ไม่ได้มีแต่กวนจิ้งซานที่งง ขนาดทุกคนที่นั่งอยู่ยังงงไปด้วย หัวหน้ากับรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเหล่านั้นต่างสีหน้าสับสน!
นี่หัวหน้ากวนเลยนะ! ผู้อำนวยการอู๋จะแข็งไปแล้วมั้ง!
วันนี้กวนจิ่งซานโกรธจะตายอยู่แล้ว จู่ๆ ก็ฉุนเฉียวขึ้นมา
เมื่อกี้ก็ให้ผมรออยู่ตรงนั้นแล้วเมินเราไปเลย
ดูตอนนี้สิ ผมอุตส่าห์มาหาถึงที่ ยังให้ผมออกไปเฉย!
ผมก็เป็นหัวหน้าไหมล่ะ จะไว้หน้ากันหน่อยไม่ได้เหรอ!
กวนจิ่งซานเดือดดาลแล้ว “ผมไม่ออก!”
อู๋ถงฝู่กำลังโมโห เห็นเจ้านี่แล้วหงุดหงิด! คุณจะมาแข็งใส่ผมเหรอ
เขาพลันเอ่ยอย่างฉุนเฉียวว่า “ยามล่ะ เรียกเข้ามาให้ผมที!”
กวนจิ่งซานเสียความมั่นใจเสียแล้ว นี่เป็นอาณาเขตของเขา จากการแสดงออกของตาแก่นี่ เรื่องอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น เขาจึงถามเสียงดังไปเลยว่า “อู๋ถงฝู่ นี่คุณจะทำอะไร!”
ทันใดนั้นห้องประชุมขนาดมหึมาก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
หัวหน้าใหญ่หกสิบกว่าคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นทำตัวไม่ถูก
อู๋ถงฝู่เห็นกวนจิ่งซาน เอ่ยด้วยแววตาแน่วแน่ว่า “คุณมาทำอะไร พูดมาเลยเถอะ พูดจบก็ไปได้แล้ว ผมประชุมอยู่นะ”
กวนจิ่งซานได้ยินเข้าก็โมโหมาก สนใจกาลเทศะอะไรเสียที่ไหน “คุณนึกว่าเรื่องนี้คุณมีสิทธิ์ตัดสินใจคน
