เดียวเหรอ คุณคนเดียวจะเก่งกล้าสามารถได้ขนาดไหนกัน เก่งขนาดนี้ไม่ขึ้นสวรรค์ไปเลยล่ะ! อู๋ถงฝู่! นิสัยเสียแก้ไม่หาย!”
ตอนนี้อู๋ถงฝู่ก็ของขึ้นแล้ว “ผมเก่งเทพเลยละ! นี่ไม่ใช่บ้านคุณสักหน่อย นี่ไม่ใช่พนักงานคุณด้วย คุณที่นั่งอยู่สำนักงานไม่ได้เห็นเหตุการณ์ฆ่าคนเปื้อนเลือดนั่นย่อมไม่ร้อนรนอยู่แล้ว!”
“คุณเป็นผู้นำ ผมเป็นหมอ! พวกเราต่างกัน!”
“คุณไม่เห็นว่าผมรู้สึกผิดขนาดไหนตอนที่คนสองพันกว่าคนยืนจ้องผมอยู่ในสวน!”
“คุณรู้ไหมว่าผมรู้สึกยังไงตอนที่ดวงตาสองพันกว่าคู่นั้นจ้องผมอย่างเฝ้าคอย ผมแสนจะละอายกับตำแหน่งนี้ แสนจะละอายต่อบุคลากรพวกนั้น!
“ที่พวกเขาตามผมก็เพราะเชื่อมั่นในตัวผม ถ้าพูดแย่ๆ หน่อยก็คือมอบชีวิตให้ผมแล้ว!”
“คุณเข้าใจไหม”
“คุณรู้ไหมว่าพยาบาลน้อยคนเมื่อกี้นั่นพูดกับผมว่ายังไง”
“พูดว่าผู้อำนวยการ ฉันยังอยากทำงานแนวหน้า ไม่อยากไปเป็นหัวหน้าแผนกพยาบาล พูดออกมาแบบนี้คุณไม่กลุ้มใจได้เหรอ ถูกมีดแทงแล้วยังพูดแบบนี้ออกมาได้ คุณเข้าใจไหม คุณไปดูสิ เลือดที่ไหลอยู่บนเสื้อกาวน์ไม่ใช่เลือดจากตอนไปช่วยชีวิตผู้ป่วย แต่เป็นเลือดของตัวเอง!
ผมนิสัยเสียแก้ไม่หายเหรอ กวนจิ่งซาน คุณมันจะเข้าใจอะไร
