ถ้าพูดแบบนี้อีก...คุณไสหัวออกไปเลย! เราขาดกัน!”
คำพูดแต่ละประโยคกังวานทรงพลัง พูดจนสุดท้ายอู๋ถงฝู่ก็ตบโต๊ะดังโครมคราม
หมอที่อยู่ในที่ประชุมแต่ละคนต่างนิ่งเงียบ!
พออู๋ถงฝู่พูดจบเขาก็โมโหจนเจ็บหน้าอก ล้วงไนโตรกลีเซอรีน[1]ในกระเป๋าเม็ดหนึ่งมาใส่ไว้ใต้ลิ้น
ตอนนี้กวนจิ่งซานก็โมโหจนระเบิดแล้วเหมือนกัน!
“ให้ผมไสหัวไปเหรอ ผมไม่ใช่หมอหรือไง ระยะเวลาที่ผมเป็นหมอมาทั้งชีวิตสั้นกว่าคุณหรือไง คุณอู๋ถงฝู่เก่งกาจงั้นสิ”
“เป็นผู้อำนวยการแล้ววิเศษวิโสงั้นเหรอ”
“มีแต่คุณที่ยอมสละตัวเองเพื่อความถูกต้อง! มีแต่คุณที่มีเกียรติ มีแต่คุณที่อยากทำอะไรเพื่อหมองั้นเหรอ!”
“จะว่าไปแล้วคุณเทียบกับผมอยู่ใช่ไหม ผมถามหน่อยคุณเก่งอะไรเหรอ ที่ที่คุณไปมีที่ไหนที่ผมไม่เคยไปบ้าง!”
“แผ่นดินไหวตอนนั้นยังไม่ใช่ผมเหรอที่ช่วยคุณ”
“คุณเห็นหรือเปล่าว่าทำไมผมไปแนวหลัง มือผมนี่ยังผ่าตัดได้ไหม คุณก็คิดดูหน่อยสิว่าผมผ่าตัดได้หรือเปล่า!”
“เห็นไหม นิ้วนี่ ตอนนั้นมันเน่าตายเพราะขาดเลือด เลยต้องเปลี่ยนไปใส่นิ้วปลอม!”
“คุณเก่งเหรอ ทุกวันผมกินนิเฟดิพีน[2] แอมโลดิพีนเบซิเลต[3] เมตฟอร์มิน[4] โคลพิโดเกรล[5]…เป็นกำๆ เลย”
อู๋ถงฝ
