ในห้องผู้ป่วยแผนกศัลยกรรมหัวใจของโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินแห่งเมืองหลวงมีคนมาเยือนมากมาย
ฮุ่ยฮุ่ยฟื้นแล้ว
บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มมีน้ำมีนวลแบบนั้นเหมือนเคย เธอนอนนิ่งไม่ขยับ แต่ทำตาหยีแล้วดูน่ารักจริงๆ
เจี่ยงเหวินรุ่ยมองดูหญิงร่างใหญ่คนนี้อย่างเอ็นดู จู่ๆ ก็รู้สึกว่าพูดคำพูดเอ็นดูหรือขอโทษแบบนั้นไม่ออก จึงอดพูดล้อเล่นเหมือนแต่ก่อนไม่ได้ “ฮุ่ยฮุ่ย คราวนี้ได้พักดีๆ แล้วใช่ไหม”
ฮุ่ยฮุ่ยยิ่งหัวเราะเบิกบานใจ
เสี้ยวเจิ้นไห่นั่งอยู่ข้างๆ บีบมือฮุ่ยฮุ่ยเอาไว้ มีความรู้สึกเหมือนรอดจากภัยพิบัติ
“ฮุ่ยฮุ่ย ต่อไปคุณอยากกินอะไรผมจะทำจะซื้อให้หมดเลย คุณไม่ต้องลดความอ้วนแล้ว”
“อ้วนหน่อยดีจะตาย จริงๆ นะ!”
ขณะที่พูดเขาก็รู้สึกแสบจมูก “ขอแค่คุณอยู่ดีมีชีวิตรอด ต่อให้คุณเป็นแบบไหนผมก็ชอบทั้งนั้น”
ฮุ่ยฮุ่ยเห็นสามีเป็นแบบนี้ น้ำตาก็ไหลลงมาจากหางตา
“เจิ้นไห่ พวกเธอเอาแต่พูดว่าฉันไม่คู่ควรกับคุณ บอกว่าฉันทั้งอ้วนทั้งโง่ แถมไม่ปราดเปรียว ตอนนี้ฉัน…ยิ่งไม่คู่ควรกับคุณซะแล้ว” เสียงอ่อนแรงดังขึ้นข้างหูเสี้ยวเจิ้นไห่ ชายที่ได้พบกับผู้ป่วยจากภัยพิบัติเพียงไหนก็ไม่เคยขมวดคิ้วให้ วันนี้ร้องไห้ไปกี่ครั้งแล้ว
เธอหันมามอ
