งเฉินชาง “ฉันจำคุณได้…คุณช่วยฉันไว้ ขอบคุณที่ช่วยนะคะ”
เฉินชางยิ้มให้ “ไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ ผมควรช่วยอยู่แล้ว”
เจี่ยงเหวินรุ่ยพลันพูดขึ้นว่า “ฮุ่ยฮุ่ย หายแล้วก็กลับบ้านไปคลอดลูกเถอะ รอลาคลอดเสร็จแล้วค่อยกลับมาทำงาน คราวนี้ก็คิดซะว่าเพิ่มวันลาให้เธอ”
บใบหน้าอ้วนๆ ของฮุ่ยฉุ่ย ขอเพียงยิ้มครั้งเดียว ตาก็จะหยีไปด้วย
อู๋ถงฝู่ก็พยักหน้า “รอคุณคลอดลูกแล้วไปทำงานที่แผนกพยาบาลเถอะ ที่นั่นขาดรองหัวหน้าอยู่คนหนึ่ง”
ฮุ่ยฮุ่ยได้ยินเข้าก็ตาเบิกกว้างทันที “หัวหน้าเจี่ยง…คุณไม่ต้องการฉันแล้วเหรอคะ”
พอพูดคำนี้ น้ำตาก็ไหลลงมา
เจี่ยงเหวินรุ่ยได้ยินแล้วใจอ่อนยวบทันที รู้สึกแสบจมูกเหมือนกับเป็นหวัด “นี่ไม่ใช่เพราะคิดถึงร่างกายของคุณหรือไง ทำงานกะดึกไม่ได้แล้วนะ ต่อไปต้องดูแลลูกให้ดี”
“จะว่าไป อยู่ไหนไม่ทำงานบ้างล่ะ ฮุ่ยฮุ่ย คุณต้องทำตามการจัดการขององค์กร”
ฮุ่ยฮุ่ยสะอึกสะอื้น ทั้งยังไม่พูดจา บนใบหน้าอ้วนจ้ำม่ำเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม “ฉัน…ฉันชอบห้องฉุกเฉินค่ะ ฉันอยากทำงานคลินิก ฉันไม่อยากไปทำงานแนวหลัง…”
“หัวหน้า ฉันไม่กลัว ฉันไม่กลัวจริงๆ นะคะ ผู้อำนวยการคะ ฉันหายแล้วยังทำงานแนวหน้าได้ คุณอย่าเอาฉ
