กระคายหูขนาดนั้นนะ
ผ่านไปสักพัก โทรศัพท์ของเจ้าหน้าที่ก็ดังขึ้น “เอ่อ…คุณคะ ผู้อำนวยการจะจัดการประชุมค่ะ…”
กวนจิ่งซานโมโหแล้ว
นี่ไม่มีธุระอะไรชัดๆ แค่ทำเมินให้เขารออยู่ที่นี่ นิสัยเสียมานานขนาดนี้จะเปลี่ยนไม่ได้หรือไง
พอคิดถึงตรงนี้ กวนจิ่งซานก็เอ่ยอย่างโมโหว่า “ผมไปด้วย อยากเห็นหน่อยว่าเขาประชุมอะไร”
เจ้าหน้าที่มีสีหน้างุนงง
ในห้องประชุมใหญ่
อู๋ถงฝู่มองดูทุกคนแล้วพูดว่า “เรื่องวันนี้ทุกคนก็รู้แล้ว ปัญหาใหญ่มาก ผลกระทบก็เลวร้ายมากด้วย!”
“การประชุมในวันนี้ของพวกเรา ประเด็นอยู่ที่การถกกันเรื่องบัญชีดำที่ผมพูดวันนี้”
“ที่ผมจะพูดคือจะใช้บัญชีดำยังไง ไม่ได้บอกว่าควรหรือไม่ควรใช้”
ทุกคนมองหน้ากัน กล่าวตามตรง ไม่ใช่ว่าผู้อำนวยการโรงพยาบาลทุกคนจะเห็นด้วยกับอู๋ถงฝู่
หลายคนก็ต้องการไกล่เกลี่ย ไม่อยากหาเรื่องวุ่นวาย
แทนที่จะมีเรื่องเพิ่มขึ้น ทำให้เรื่องน้อยลงจะดีกว่า
แต่อู๋ถงฝู่กำลังโมโห ไม่ฟังคำพูดใครทั้งนั้น
ในตอนนี้เอง กวนจิ่งซานก็เดินเข้ามา
อู๋ถงฝู่จ้องเขม็ง พูดทันทีว่า “ออกไป กำลังประชุม!”
กวนจิ่งซานงงไปเลย
ให้ตายสิ…
