หลังไปจ้องคนป่วนโรงพยาบาลพวกนี้ คำรามจนปอดขาดหัวใจฉีก!
“มีสิทธิ์อะไร!”
“มีสิทธิ์อะไรที่พวกเราไปช่วยกู้ชีพพวกคุณ แต่พวกคุณกลับมาฟันแทงพวกเรา!”
“แค่เพราะพวกเราเป็นหมอ ก็เลยต้องช่วยชีวิตพวกคุณเหรอ”
“พวกเราก็คนนะโว้ย!”
“พวกเราก็คนมีเลือดมีเนื้อเหมือนกันโว้ย เมียผม…เขาท้องอยู่ด้วย!”
“จิตสำนึกพวกคุณไปอยู่ไหนกัน”
เขาพูดไปพูดมาก็เจ็บปวดแทบขาดใจ ชกตัวเองหมัดหนึ่ง!
“ทำไมผมต้องเรียนหมอด้วย ทำไมผมต้องเรียนหมอด้วย ผมช่วยคนมากมายขนาดนั้น แล้วใครมาช่วยเมียผม! ใครมาช่วยลูกผม!”
“ผมถามพวกคุณอยู่นะ!”
“พวกคุณตอบผมสิ”
“ใครจะมาช่วยผม! คนป่วนโรงพยาบาลอย่างพวกคุณนี่มีจิตสำนึกสักนิดไหม!”
“พวกคุณกลัวแต่โลกจะไม่วุ่นวายหรือไง”
“พ่อแม่ลูกเมียพวกคุณจะไม่ป่วยเลยหรือไง”
พอพูดถึงตรงนี้ หลี่เหว่ยเยี่ยนก็วิ่งออกไปประคองเสี้ยวเจิ้นไห่ทันที “เหล่าเสี้ยว ไม่เป็นไร ฮุ่ยฮุ่ยสบายดี ไม่เป็นไรแล้ว!”
ตอนนี้เพิ่งบ่ายสามโมง
เรื่องของฮุ่ยฮุ่ยสร้างความโกรธเคืองให้บุคลกรทางการแพทย์ทั้งโรงพยาบาลโดยสมบูรณ์
คนกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่งพากันเดินลงมาจากชั้นบน!
หนึ่งร้อยคน สองร้อยคน สามร้อยคน…ห้าร้อยคน!
แพทย์และพยาบาลยืนอยู่ในสวนกันแน่นขนัด
