วค่อนข้างวุ่นวาย แต่คุณวางใจได้ เรื่องนี้พวกเราจะปกป้องคุณ!”
เฉินชางยิ้มให้ พยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก เมื่อสักครู่นี้ตนเพิ่งช่วยคน ตอนนั้นก็ป้องกันตัวอย่างเหมาะสมด้วย
หลังจากทุกคนมาถึงโถงแผนกผู้ป่วยนอกชั้นหนึ่งก็ได้ยินเสียงคนกลุ่มหนึ่งร้องไห้โหยหวนอยู่ด้านนอก หนำซ้ำยังเผาพวงหรีดอยู่ด้วย แถมยังมีคนแขวนป้าย ด้านบนเขียนว่า ‘โรงพยาบาลฆ่าคนเป็นผักปลา!’
ยังมีคนรับผิดชอบถ่ายรูปและปราศรัยโดยเฉพาะ!
กลุ่มคนแบบนี้ถ้าไม่มีเงินหลักหมื่นหยวนย่อมจัดการไม่ได้อยู่แล้ว
เฉินชางเคยเห็นแบบนี้ในมณฑลตงหยางมาก่อน แต่ไม่ได้มืออาชีพเท่าพวกเขา ยังไงก็เป็นเมืองหลวงนี่เนอะ แรงกดดันแข่งขันของงานสายต่างๆ มีมาก พัฒนาก็เร็วด้วย
พี่ชายเฝิงหงฝาง เฝิงหงอี้เห็นพวกอู๋ถงฝู่แล้วก็รั้งไว้ทันที!
“หยุดนะ! เอาน้องชายผมคืนมา น้องชายผมถูกพวกคุณเอาไปซ่อนไว้ที่ไหน!”
พวกเจี่ยงเหวินรุ่ยไม่ตอบ
เฝิงหงอี้เห็นทุกคนไม่พูดจาจึงของขึ้นทันที!
“พวกคุณนี่มันฆ่าคนเป็นผักปลาจริงๆ ไม่เห็นคนป่วยเป็นมนุษย์ พ่อผมตายไปแล้ว เขาเป็นวีรบุรุษนะ ไม่ได้ตายที่สนามรบ แต่มาตายที่โรงพยาบาลพวกคุณ!”
“ไหนจะน้องชายผมอีก เขาแค่อยากทวงความยุติธรรมให้พ่อผม หรือถูกพวกคุณส่ง
