ผู้หญิงหลายคนในงานข่มน้ำตาไม่อยู่แล้ว น้ำตาพรูไหลลงมา
แม้พวกนักเรียนที่เข้าร่วมการแข่งขันอยู่บ่อยๆ ตอนนี้ยังสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา
กัวอวิ๋นเฟยหันมองเฉินชาง พูดเสียงเบา “นี่คือเหตุผลที่หลายคนรู้ทั้งรู้ว่าตนจะตกรอบตั้งแต่รอบแรก แต่ก็ยังจะมาเข้าร่วมการแข่งขันระดับประเทศ”
เฉินชางชาไปทั้งตัว มองทุกคนในงาน ในสายตามีเพียงความชื่นชม ไม่มีความดูถูกเลยสักนิด
บางที…ทุกคนในงานล้วนควรค่าแก่การได้รับความเคารพ
ไม่ใช่เพราะพวกเขามีความสามารถ ทักษะที่ลึกล้ำอะไร แต่เพราะความดื้อรั้นที่ไล่อย่างไรก็ไม่ไปของพวกเขา!
หัวหน้าแพทย์หลายคนทยอยขึ้นไปพูดบนเวทีเพื่อให้กำลังใจทุกคน
สุดท้ายอู๋ถงฝู่ยิ้มพูด “เอาละ ตอนนี้ก็ใกล้เที่ยงแล้ว ทุกคนคงหิวแล้ว ปีนี้เงินกองกลางของเราเยอะ ตั้งใจให้โรงแรมทำอาหารอร่อยๆ ให้ ทุกคนรีบไปรับประทานอาหารเถอะ ช่วงบ่ายมีแข่งต่อ”
ทุกคนยิ้มขึ้นมาทันที
เฉินชางมองอู๋ถงฝู่ เขามีภาพจำแรกแล้ว เจอครั้งแรก ถือว่าอู๋ถงฝู่เป็นคนที่น่าสนใจ!
เฉินชางกำลังจะลุกขึ้น แต่กลับถูกเมิ่งซีดึงไว้ “ไปไหนคะ”
เฉินชางชะงัก “กินข้าวไงครับ”
เมิ่งซีม่านตาหดเล็กลง “กินทำไม ไปทำเรื่องใหญ่กับอาจารย์ คืนนี้อาจารย์เมิ่งรับประกันว่าอิ่
