แข่งรถสักหน่อย”
เมิ่งซีได้ยินแล้วอดขำขึ้นมาไม่ได้ แต่งตัวปังมาก ทำให้เฉินชางปาดเหงื่อแทนตำรวจประจำสถานีรถไฟได้ นี่ถ้าก่อปัญหาเรื่องความสงบเรียบร้อย พวกคุณได้งานเข้าแล้ว
พอคิดถึงตรงนี้ เฉินชางรู้สึกว่าตนควรขจัดภัยให้ปวงชน รีบลากเมิ่งซีเข้าประตูตรวจตั๋วไปเลย พอถึงโถงรอรถไฟก็ยัดเมิ่งซีให้นั่งลงที่มุมหนึ่งจึงถอนหายใจโล่งอกได้
หลังจากเข้ามา เฉินชางก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าคนคนนี้ไม่ได้เอาสัมภาระมา เอามาแต่กระเป๋าสะพาย “สัมภาระคุณล่ะ”
เมิ่งซีส่ายหน้า “เอาสัมภาระอะไรมา ฉันไม่ได้อยู่โรงแรมด้วย ฉันไปบ้านที่นั่นก็พอแล้ว”
“จริงด้วย คุณไปด้วยกันกับฉันเถอะ!”
เฉินชางได้ยินแล้วทึ่งไปทันที จากนั้นจึงพยักหน้า “ช่างเถอะ ผมชอบอยู่โรงแรม”
เห็นเฉินชางปากไม่ตรงกับใจ เมิ่งซีเกือบหลุดพ่นหัวเราะออกมาแล้ว
เฉินชางเกาหัวแกนๆ เพื่อบรรเทาความเก้อเขิน
เมิ่งซียิ้ม “พอแล้ว อย่าคิดมากขนาดนั้น บ้านฉันตรงนั้นคงเป็นบ้านพักตากอากาศสักหลัง ถึงเวลาให้ผู้ดูแลมารับก็พอแล้ว คุณจะได้ติวการบ้านฉันไปด้วยเลย หลายวันนี้ฉันดูคลิปคุณรู้สึกเหมือนเกือบได้แต่ยังไม่ได้สักที คุณไปจะได้สอนฉันหน่อย”
เฉินชางพยักหน้า ไม่ได้ปฏิเสธ
ไม่นานนักกัวอวิ๋นเฟยกั
