บฉินเยว่หมิงก็ลากกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งมา กัวอวิ๋นเฟยไม่ผิดไปจากความคาดหมายแต่อย่างใด หลังจากเห็นเมิ่งซีก็ไปนั่งอยู่ไกลๆ มองยังไม่กล้ามอง แต่…ก็ดันอยากมองด้วย
เมิ่งซีเห็นฉินเยว่หมิงแล้วลุกขึ้นยิ้มพลางพูดว่า “สวัสดีค่ะผู้อำนวยการฉิน”
ฉินเยว่หมิงพยักหน้ายิ้ม “เสี่ยวเมิ่ง นี่คุณสวยขึ้นอีกนะเนี่ย”
เมิ่งซียิ้มให้อย่างเป็นธรรมชาติ สง่างามมีรสนิยม!
สิ่งนี้ทำให้เฉินชางเอือมระอา ผู้หญิงคนนี้นี่มารยาตัวแม่ รอยยิ้มเมื่อกี้ปลอมชะมัด ตอนอยู่กับผมออกจะกวนโอ๊ย แต่พอเป็นคนอื่นก็เป็นอีกแบบ ชุดหนังนี่ก็จะเหมาะเกินไปแล้ว เข้ากับรอยยิ้มสง่างามมีรสนิยม แล้วยังทำให้รู้สึกสดใส ดูเด็กลงไปเป็นกอง!
“นี่นักเรียนฉันค่ะ เฉินชาง” ตอนที่เมิ่งซีแนะนำเฉินชาง ท่าทางเป็นอย่างที่อาจารย์ควรจะเป็นมากจริงๆ สง่าผ่าเผย เป็นอาจารย์ตัวอย่างในใต้หล้า!
เฉินชางผงะไปอย่างช่วยไม่ได้ หรือเมื่อกี้เขาจะประสาทหลอน เฮ้อ! พ่อพูดถูกจริงด้วย ผู้หญิงยิ่งสวยก็ยิ่งมารยา ส่วนเมิ่งซีนี่มันมารยาตัวแม่ชัดๆ!
เฉินชางรีบลุกขึ้น “สวัสดีครับผู้อำนวยการฉิน”
ไม่รู้ทำไม พอเฉินชางเห็นฉินเยว่หมิงถึงรู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน! แต่ก็บอกไม่ถูก
ฉินเยว่หมิงปร
