บทที่ 563 ผู้น้อยมาแจ้งความ
หลังจากฝนตกมาตลอดคืน เมื่อท้องฟ้าทางทิศตะวันออกสว่างเรื่อเรือง ผู้คนในตำบลอันจิ่วก็เริ่มออกมาทำมาหากิน
คนควบอาชาสองกลุ่มเหยาะย่างออกมาจากประตูใหญ่ของคฤหาสน์หลังหนึ่ง
คนกลุ่มหนึ่งตรงไปยังประตูเมืองของตำบลอันจิ่ว อีกกลุ่มตรงไปยังที่ว่าการอำเภอ
ตำบลอันจิ่วตั้งอยู่ห่างไกลความเจริญก็จริง ทว่าเขตปกครองครอบคลุมพื้นที่มากทีเดียว ทำอย่างไรได้ อาณาเขตกว้างขวางประชากรเบาบาง แต่เมื่อนับจำนวนครัวเรือนรวมกันแล้วอย่างน้อยก็ต้องมีที่ว่าการอำเภอสักแห่ง
แต่หากเทียบกับตำบลอี้คัง จะนับอย่างไรตำบลอันจิ่วก็มีประชากรไม่ถึงหมื่นครัวเรือนอยู่ดี ขณะที่ขุนนางระดับอำเภอของตำบลอี้คังเรียกว่า ‘เสี้ยนลิ่ง’ ของตำบลอันจิ่วกลับเรียกว่า ‘เสี้ยนจ่าง’
สมัยโบราณมีคำกล่าวว่า ‘อำนาจของราชสำนักแผ่ขยายไปไม่เกินอำเภอ’ หรือก็หมายความว่า ที่ว่าการอำเภอคือองค์กรบริหารราชการระดับล่างสุดในโครงสร้างอำนาจของราชสำนักแล้ว
ราชสำนักเซินถูกกำหนดไว้ว่า อำเภอที่มีประชากรตั้งแต่หนึ่งหมื่นครัวเรือนขึ้นไปแต่งตั้งเสี้ยนลิ่ง ส่วนอำเภอที่มีประชากรไม่ถึงหนึ่งหมื่นครัวเรือนแต่งตั้งเสี้ยนจ่าง
เสี้ยนลิ่งหรือเสี้ยนจ่างคือนายอำเภอ กุมอำนาจบริหารราชการภายในอำเภอ รองลงมาจากนายอำเภอคือเสี้ยนเว่ยและเสี้ยนเฉิง เสี้ยนเว่ยกุมอำนาจกองทัพและการรักษาความสงบเรียบร้อย ขณะที่เสี้ยนเฉิงคือผู้ช่วยของนายอำเภอ กุมอำนาจตุลาการ
……
เสียงฆ้อง
