บทที่ 562 คนที่สมควรตายก็คงตายไปแล้ว
ย้อนยุคมานานขนาดนี้ เห็นอยู่กับตาว่าความเป็นอยู่ของสกุลจูดีขึ้นเรื่อย ๆ นางย่อมไม่อยากให้ตนเองตายไปก่อนวัยอันควรทั้งอย่างนี้
ตอนนี้นางก็ยังอายุไม่มาก ถ้าอยู่ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดก็แค่สี่สิบกว่าปีเท่านั้น ยังไม่ถึงวัยเกษียณด้วยซ้ำ
ย้อนยุคครั้งเดียวก็ทำให้ชีวิตนาง ‘สั้น’ ลงหลายปี ถ้าจะต้องสั้นลงอีก นางก็จะขาดทุนจริง ๆ แล้ว
เย่อวี๋หรานกลืนน้ำลาย ความหวาดกลัวและความตระหนกค่อยมาถึงอย่างเชื่องช้า โอบล้อมนางเอาไว้รอบด้านอย่างเงียบเชียบ
ตอนที่นางรับมือทุกอย่างอาจดูสงบเยือกเย็นก็จริง แต่ความจริงแล้วนางหวาดกลัวจนขาอ่อนไปหมดแล้ว
ชาติก่อนนางเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง เคยฆ่าไก่ฆ่าเป็ด แต่ไม่เคยคร่าชีวิตใคร คิดไม่ถึงว่าเมื่อมาอยู่ในโลกนี้ นางกลับต้องมาเผชิญกับสิ่งที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในชาติที่แล้ว
นางหัวเราะโดยไร้เสียง รู้สึกเหมือนเพิ่งรอดพ้นจากพิบัติภัยของชีวิตมาอย่างเฉียดฉิว
คิดไม่ถึงว่าจะมีวันที่ต้องฆ่าคนด้วย!
สายฝนพร่างพรมลงมาจากท้องฟ้า
ในช่วงเปลี่ยนผ่านจากฤดูใบไม้ร่วงเข้าสู่ฤดูหนาวเช่นนี้ กระทั่งลมที่พัดปะทะใบหน้ายังเย็นเสียดกระดูก สายฝนเช่นนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
เมื่อสายลมไล้ผ่านใบหน้าของเจ้าลงไปตามแนวคาง มุดเข้าไปใต้ร่มผ้า ก็สามารถพาให้เจ้าสะท้านด้วยความเหน็บหนาว
เย่อวี๋หรานตัวสั่นเทิ้ม นางค่อย ๆ หลับตาลง พยายามกักกั้นน้ำตาที่รื้นขอบตาเอาไว้อย่างเต็มที่
