บทที่ 561 ตกหลุมพราง
ร่างโชกเลือดเปื้อนโคลน เขารับได้ แต่เปื้อนปัสสาวะ…
แค่คิดก็รู้สึกว่าน่ารังเกียจ อยากสำรอก
แหวะ
มังกรตาเดียวเจียงซู่อยากเอามืออุดจมูกเสียให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ไม่ต้องได้กลิ่นแปลก ๆ จากร่างเย่อวี๋หราน เขาถามเสียงกระชาก “เฉียนซินอยู่ไหน?”
เย่อวี๋หรานยินดีปรีดา รีบโพล่งออกมาว่า “ข้าเข้าใจแล้ว ท่านมีความแค้นกับเขาสินะ คงมาแก้แค้นเขากระมัง?”
“ท่านน่าจะบอกมาแต่แรกสิ บอกแต่เนิ่น ๆ ข้าก็คงนำทางท่านไปแล้ว!”
เย่อวี๋หรานโบ้ยความผิดให้เขาทันที ตามด้วยบริภาษเฉียนซิน ด่าทอว่าเฉียนซินผู้นี้ช่างสารเลวจริง ๆ
“มารดามันเถอะ เจ้าหมอนี่เป็นคนเนรคุณที่เลี้ยงเสียข้าวสุกแท้ ๆ”
“ท่านรู้ไหมว่าเขาทำอะไรไปบ้าง? เขาถึงกับวางยาพิษฆ่าแม่ตัวเองเชียวนะ ท่านว่าคนแบบนี้ยังเป็นคนอยู่ไหม?”
“เขามันไม่ใช่คน แต่เป็นเดรัจฉาน”
……
มังกรตาเดียวเจียงซู่ “…”
ถึงจะไม่อยากยอมรับสักเท่าไหร่ แต่เขารู้สึกว่าจูต้าเหนียงกล่าวได้ถูกต้องทีเดียว
เฉียนซินผู้นี้สารเลวยิ่ง
เขาอยู่ที่บ่อนพนันอี้ซิงเคยพบผู้คนมากมายหลากหลาย แต่ไม่มีใครใจทมิฬหินชาติเท่าเฉียนซินเลยสักคน กระทั่งมารดาบังเกิดเกล้าของตนก็ยังทำร้ายได้ลงคอ
“สารเลวจริง ๆ นั่นแหละ!” มังกรตาเดียวเจียงซู่กล่าว
“ใช่ไหม? คนแบบนี้สมควรตกนรกสิบแปดชั้น” เย่อวี๋หรานเดินนำทางไปข้างหน้าพลางหันมายิ้มประจบ “แค่เห็นท่าน ข้าก็รู้ทันทีว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร ต้องเป็นเพราะเจ้าหมอนั
