ต่อให้โง่กว่านี้ เฉินชางก็เข้าใจความหมายของฉินเสี้ยวยวน
เขาปูทางอย่างยิ่งใหญ่เช่นนี้ให้ ช่างเป็นผู้มีพระคุณสำหรับเฉินชางจริงๆ!
เฉินชางประทับใจเล็กน้อย เขากุมถ้วยน้ำชาไว้ สัมผัสความอุ่นภายใน พร้อมเงยหน้าขึ้นพูด “ขอบคุณครับ ผู้อำนวยการฉิน”
ฉินเสี้ยวยวนยิ้ม “ไม่ใช่คนนอกสักหน่อย ไม่ต้องเกรงใจ แต่เสี่ยวเฉิน พูดตามตรง ในโรงพยาบาลอันดับสองหรือในตงหยาง มีเรื่องอะไรผมก็ยังช่วยคุณได้ แต่ออกไป ถึงอย่างไรก็ต้องพึ่งตัวเอง อีกอย่างคุณก็อย่าดูถูกโรงพยาบาลอันดับสองเชียว ความจริงไม่ว่าคุณไปโรงพยาบาลไหน ผมก็กล้ารับประกันว่าคุณจะไม่มีอำนาจตัดสินใจได้มากเท่าที่นี่ มีผมอยู่ที่นี่ คุณก็ตั้งใจทำงานไปเถอะ มีความสามารถแค่ไหนก็แสดงมันออกมา
เพราะฉะนั้น เวทีแบบนี้ ถือว่าหายยากและมีค่ามาก! คุณต้องรักษาและใช้ให้เกิดประโยชน์ แน่นอนว่าถ้ามีเวทีที่ดีกว่าก็ย่อมได้ อย่าอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่ต้องใช้ให้เกิดประโยชน์”
คำพูดของฉินเสี้ยวยวน เฉินชางเข้าใจทั้งหมด เขาไม่ใช่คนที่เพิ่งเข้าสู่สังคมทำงานสักหน่อย
เฉินชางยิ้ม “อืม ขอบคุณผู้อำนวยการฉินครับ ผมเข้าใจ ผมจะพยายามให้ดีที่สุด”
ฉินเสี้ยวยวนดื่มชาคำหนึ่ง เผยรอยยิ้มและถามต่อว่า “อื
