ม จริงสิ เรื่องฝึกงาน มีความคิดเห็นอะไรไหม ผมตัดสินใจแทนคุณไปโดยพลการ”
เฉินชางส่ายหน้า “แน่นอนว่าไม่มี ออกไปฝึกงานถือเป็นเรื่องที่ดี! ถ้าผมมีความคิดเห็น ก็เท่ากับไม่รู้คุณค่าโอกาสแล้ว”
พ่อตาปูทางไว้ให้ตน ปฏิเสธก็โง่สิ!
ทั้งสองคุยกันเรื่อยเปื่อยขึ้นมา ไม่เหมือนผู้อำนวยการและคุณหมออีกต่อไป กลับเหมือนพ่อตากับลูกเขย
จู่ๆ ฉินเสี้ยวยวนก็ถามอย่างสนใจ “เสี่ยวเฉิน ผมมีเรื่องหนึ่งที่ไม่ค่อยเข้าใจ คุณอยากพัฒนาไปในทิศทางไหนกันแน่ ตอนนี้ศัลยกรรมมือของคุณทำได้ดีขนาดนี้ ศัลยกรรมหัวใจก็มีชื่อเสียง จะไปเข้าร่วมการแข่งขันระดับประเทศอยู่แล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะได้อันดับกลับมาด้วย พวกเฉียนเลี่ยงบอกว่าเทคนิคแผนกศัลยกรรมตับและถุงน้ำดีของคุณก็สุดยอดมาก...ตอนนี้ผมไม่เข้าใจว่า ทิศทางพัฒนาในอนาคตของคุณเป็นอย่างไร ผมเห็นระดับปริญญาโทคุณเลือกแผนกศัลยกรรมหัวใจ คุณจะพัฒนาไปในทิศทางนี้จริงเหรอครับ”
ฉินเสี้ยวยวนจับทางเฉินชางไม่ได้เลยจริงๆ
หมอคนอื่นๆ แม้จดจ่อกับแผนกใดแผนกหนึ่งยังทำได้ไม่ดี ถึงขั้นเริ่มเจาะจงการผ่าตัดเพียงประเภทเดียว ถึงขั้นเจาะจงไปถึงโรคเพียงโรคเดียว
ตอนนี้เฉินชางกลับทำสิ่งที่ตรงกันข้าม ทำทุกอย่างเป็นอย่างละนิดหน่
