กเขาไปผ่าจะไม่ทำให้บาดเจ็บจากการรักษาเพิ่มอีกหรือ สุดท้ายการผ่าตัดก็เป็นใต้หล้าของคนหนุ่มสาว พอแก่แล้ว มือนิ่งแต่ไม่คล่องพอแล้ว
ในตอนนี้เอง เมิ่งซีเอ่ยขึ้น “ฉันมีตัวเลือกอยู่คนหนึ่ง!”
ทันใดนั้นทุกคนต่างจ้องเมิ่งซี “ใคร”
จ้าวซิวผิงยิ่งตาเบิกกว้าง เอ่ยอย่างกระตือรือร้น “หัวหน้าเมิ่ง คุณพูดสิ ใครกัน” เขาในตอนนี้เหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้แล้วจริงๆ
เมิ่งซีหันหลังไป พูดว่า “เสี่ยวเฉิน คุณมานี่หน่อย!”
เฉินชางพยักหน้าแล้วไปหา จากนั้นจึงทักทาย “สวัสดีหัวหน้าทุกท่านครับ”
หยางเจี้ยนซู่เห็นเฉินชางก็ตาเบิกกว้างทันที “เสี่ยวเฉินเหรอ!”
เฉินชางพยักหน้ารับแทน
แต่เห็นได้ชัดว่าสยงคังอวี้กับจ้าวซิวผิงไม่คุ้นเคยกับเฉินชางนัก ย่อม…ยังไม่รู้สึกว่าเข้าท่านัก ต่อให้จ้าวซิวผิงไม่ได้พูดอะไร แต่…ในใจออกจะไม่เชื่อถือมากจริงๆ ถึงอย่างไรเขาก็ไม่เข้าใจ
ชื่อยังไม่เคยได้ยินใครจะเชื่อถือได้ ถึงอย่างไรก็เป็นพ่อของตน! จะให้ใครมาลงมือได้ง่ายๆ ได้ยังไง ไม่ต้องคุ้นเคยกันก่อนเหรอ
เมิ่งซีเห็นสถานการณ์จึงเอ่ยว่า “ผู้อำนวยการจ้าว ความจริงแล้วไอเดียของฉันเมื่อกี้ก็เป็นสิ่งที่เฉินชางคิดขึ้นมาค่ะ”
ประโยคนี้ทำเอาทุกคนงุนงงไปทันที
สยงคังอว
