หมอแผนกฉุกเฉินคนหนึ่ง ขนาดสารฟอกเลือดยังเทียบเป็น สารฟอกเลือดที่ใช้กับพาราเซตามอลแบบนี้ผมยังเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก!”
“พูดตามตรง ถ้าไม่ใช่หัวหน้าโทรมาเองผมยังไม่กล้าใช้เลยนะ นี่ก็เก่งเกินไปแล้ว ผลลัพธ์ยังดีจริงๆ ด้วย ได้ผลดีขึ้นกว่าการฟอกเลือดเฉยๆ ในเวลาปกติไม่น้อยเลย!”
อู๋เผิงยิ้มอย่างอดไม่ได้ “คุณยังไม่รู้ใช่ไหม”
หมอห้องฟอกเลือดอึ้งไป “รู้อะไรครับ”
ตอนนี้เอง หมออาวุโสอีกคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา “ตอนนิคมสารเคมีที่เมืองตะวันตกมีปัญหาคราวนั้น ภาระงานแผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลเราค่อนข้างหนัก แต่สารฟอกเลือดไม่พอแล้ว คุณรู้ไหมเขาจัดการยังไง”
หมอน้อยส่ายหัว “ทำไงล่ะครับ”
หมออาวุโสยิ้มขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “เฮ้อ ตอนหัวหน้าหวังกับหัวหน้าจางของพวกเราไปอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ ขู่ผู้อำนวยการจนหมดหนทาง หมอเฉินเขามาที่ห้องฟอกเลือดของพวกเรา จัดการผสมสารฟอกเลือดด้วยตัวเอง ตอนนี้คุณรู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมหัวหน้าถึงวางใจให้คุณใช้สารฟอกเลือกของหมอเฉิน”
คราวนี้หมอน้อยงงไปเลย!
“จริงเหรอครับเนี่ย”
หมออาวุโสอดส่ายหัวไม่ได้ “ตอนนั้นเสี่ยวอู๋ก็อยู่ เห็นเฉินชางผสมน้ำยากับตา คุณไปถามเขาสิ”
อู๋เผิงทอดถอนใจ “ครับ นี่เป็นเรื่องจริง คุณไม่ได้เห็นสถานการณ์ตอนนั้น ตอนนั้นหัวหน้าหวังยังเกือบทำรองผอ.ตกใจจนร้องไห้”
“แต่บอกตามตรง เรื่องคราวนั้นก็ออกจะด่วนจริงๆ สารฟอกเลือดไม่พอ แต่คนไข้ที่ต้องใช้สารฟอกเลือดกลับมีมากจนตึงมือ ตอนนั้นหมอเฉิ
