ายถอนใจ “ผมก็เคยอยู่นะ? ทำไมผมถึงทำไม่เป็นล่ะ”
นักศึกษาปริญญาเอกปีสองตีเก่อฮว๋ายอย่างอดไม่ไหวแล้วถอนใจ “เหล่าเก่อ คุณไปเทียบอะไรกับหมอเฉินเล่า คุณ…ไม่รู้สึกว่าทำตัวเองขายหน้าเองหรือไง คุณดูผม ไม่พูดไม่จา ดูเขาแกล้งโง่เงียบๆ ก็ถูกแล้ว”
การทำงานด้านการแพทย์ไม่เหมือนงานสายอื่น บางครั้งบรรยายแพทย์ว่าเหมือนทหารหรือนักรบก็เห็นภาพดี แพทย์บางคนเหมือนสุดยอดทหาร ไม่ว่าจะเป็นการจู่โจม สืบข่าว ศิลปะการต่อสู้หรือยิงโจมตี…ล้วนเชี่ยวชาญไปเสียหมด เป็นทหารหน่วยพิเศษมาโดยกำเนิด มีความสามารถชนิดที่ถือดาบสั้นพุ่งโจมตีถึงนายพลได้เลย คนแข็งแกร่งแบบนี้มักได้รับความเคารพจากผู้อื่นง่าย
เก่อฮว๋ายไม่ถอดใจ เขาแค่นหัวเราะ “ชิ ผมจะเหมือนพวกคุณได้เหรอ ต่อให้เป็นไอ้ขี้แพ้ ผมก็อยากเป็นไอ้ขี้แพ้ที่มีความฝันคนหนึ่ง เสี่ยวเฉิน คุณบอกผมทีเถอะ มีคัมภีร์ลับอะไรไหม หรือมีพรสวรรค์อะไร ทำยังไงถึงเปลี่ยนให้ยอดเยี่ยมได้อย่างคุณ”
เฉินชางอดถอนใจไม่ได้ ไม่รู้จริงๆ ว่าจะพูดอย่างไรดี แต่เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังนั้นของเก่อฮว๋าย จึงถอนใจแล้วพูดขึ้นว่า “นี่…ก็คงจะเป็นพรสวรรค์ละมั้งครับ!”
พูดจบ เฉินชางก็หันหลังเดินไปห้องผ่าตัด
ทิ้งให้สามหมอปริญญาเอกนิ่งอึ้งอยู่ข้างๆ
นักศึกษาปริญญาเอกปีสามมองเก่อฮว๋ายครั้งหนึ่ง “ทำไมคุณต้องหาโอกาสให้เขาแกล้งโง่ด้วยล่ะ ไม่เงียบแล้วจะตายหรือไง…”
เก่อฮว๋าย “…”
……
เพื่อให้เมิ่งซีปรับตัวและคุ้นเคยกั
