ทางมีความเก่งเฉพาะทางยิ่งกว่า
จู่ๆ เฉินชางก็หน้าเปลี่ยนสี “จะใช่กล้ามเนื้อหัวใจอักเสบรึเปล่าครับ”
ประโยคเดียวทำให้ทุกคนอึ้งไป เป็นหวัดก็ห้ามดูเบาเด็ดขาดเลย! ถ้าเป็นโรคร้ายแรงอย่างกล้ามเนื้อหัวใจอักเสบก็อันตรายเสียแล้ว แต่เสียงหัวใจก็ปกติดี มิหนำซ้ำยังเพิ่งเป็นหวัดได้หนึ่งวัน คงไม่ถึงกับกล้ามเนื้อหัวใจอักเสบหรอกมั้ง
เมิ่งซีเอ่ย “ให้แล็บตรวจเอคโค่[3] ขึ้นมาหน่อยมั้ย”
เฉินชางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงพยักหน้า “ครับ ตัดชอยส์หน่อยดีกว่า”
เพราะเคสพิเศษของผู้ป่วย อาจจะต้องเลื่อนการผ่าตัดในคืนนี้เป็นพรุ่งนี้เสียแล้ว ไม่อย่างนั้นก็ย้ายผู้ป่วยไปสังเกตอาการที่ห้องไอซียู
ตอนนี้เอง เฉินชางพลันก้มลงไปเห็นยาที่อยู่บนโต๊ะ เขาหน้าเปลี่ยนสีในทันใด!
“เขากินยาแก้หวัดเหรอครับ”
ภรรยาพยักหน้า “ค่ะ เขาบอกว่าหมอไม่สั่งยาให้เขา ก็ให้ฉันไปซื้อยากแก้หวัดข้างนอกมาหน่อย”
“ฉันคิดว่ายาแก้หวัดก็ไม่มีอะไร เลยซื้อมานิดหน่อย”
เฉินชางหน้าเปลี่ยนสีทันที เปิดลิ้นชักเอายาออกมา
ยาแก้หวัดยี่ห้อก่านคัง! ยาแก้หวัดขาวดำ! พาราเซตามอล!
เฉินชางเห็นก็อึ้งไปทันที ไม่แน่ว่าหาสาเหตุเจอแล้ว
เฉินชางถอนหายใจ “เขากินยาแก้หวัดเยอะมากรึเปล่าครับ”
ภรรยาพยักหน้า “ใช่ค่ะ สมัยอยู่บ้านหลังเก่า เป็นหวัดทีก็จะกินยาแก้หวัดพวกนี้ กินน้อยแล้วไม่มีประโยชน์เลยค่ะ”
เฉินชางหันไปพูดกับพยาบาล “ตรวจความเข้มข้นของพาราเซตามอลในเลือดด่วนครับ”
พยาบาลพยักหน้า
