เจาะเลือดแล้วรีบร้อนออกไปเลย
ในช่วงที่รอ จู่ๆ ผู้ป่วยก็ฟื้นขึ้นมา
เขาจ้องมองคนกลุ่มใหญ่กลุ่มนี้แล้วอึ้งไปทันที “ผมหลับไปแล้วเหรอ”
“หมอ ขอโทษจริงๆ ครับ กินยาแก้หวัดแล้วก็หลับไปเลย…เอ๊ะ? ไม่ใช่สิ ผมเป็นอะไรไป”
ชายหนุ่มเห็นว่าบนร่างตนมีสายไฟกองโตจึงตะลึงไปทันที
เฉินชางจ้องชายคนนี้แล้วเอ่ยถามว่า “คุณกินยาแก้หวัดไปเท่าไหร่ครับ”
ชายหนุ่มไอแค่กๆ “กินยาขาวดำไปสองเม็ด แล้วก็พาราสองเม็ด ก่านคังเม็ดหนึ่ง…”
เฉินชางหมดคำพูด “นี่คุณกินข้าวเหรอครับ”
ชายหนุ่มส่ายหัว “ผมกินประจำ กินจนดื้อยาแล้ว”
เฉินชางอดส่ายหัวไม่ได้ “เมื่อกี้คุณหัวใจเต้นพลิ้วหมดสติไป เกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้ว!”
ชายหนุ่มงุนงงทันที “ตะ…ตอนนี้ผมก็สบายดีอยู่ไม่ใช่เหรอครับ ก็แค่มึนหัวนิดหน่อย ใจสั่น…”
คนที่อยู่รอบๆ ก็มองดูเฉินชาง ไม่ค่อยเข้าใจ
เก่อฮว๋ายพูด “หมอเฉิน จะตรวจเอคโค่อยู่ไหมครับ หมอแผนกโรคหัวใจก็มาแล้ว”
เฉินชางส่ายหัว “ไม่ตรวจแล้วครับ รอดูความเข้มข้นของยาในเลือด”
ความเข้มข้นของยาในเลือดผลออกไว ไม่นานนักก็โทรมาแล้ว วินิจฉัยได้ถูกต้อง ภาวะพิษจากยาพาราเซตามอล!
คราวนี้ทุกคนต่างตะลึงงัน จ้องเฉินชางหน้าตื่นตระหนก
แบบนี้ก็ได้เหรอ นี่ยังวินิจฉัยออกมาได้ด้วยเหรอ
ผู้ป่วยถูกห้องฟอกเลือดส่งไปฟอกเลือดแล้ว ปัญหาไม่ได้ใหญ่โต
แต่ไม่ว่าหมอที่ขึ้นมาจากแผนกโรคหัวใจ อู๋เผิงที่มาจากแผนกฉุกเฉิน หรือแม้กระทั่งคนที่อยู่รอบๆ ก็ต่างเบิกตากว้าง
ขนาดหมอ
