ๆ!”
“เฮ้ย ตรงนั้นไม่ใช่สะโพกครับ นั่นมัน…”
ข้างนอกห้อง หลี่เป่าซานถอนหายใจลึกๆ คนบ้านนี้รักใครสนิทสนมกันดีเนอะ! ผู้อำนวยการฉินไม่วางท่าใส่เสี่ยวเฉิน นวดให้เองด้วย…
ด้านฉินเยว่หูผึ่งขึ้นมาฟังเสียงในห้อง อกสั่นขวัญแขวนไปพักหนึ่ง เฉินชางอดทนไว้นะ!
……
……
ตอนออกจากโรงพยาบาลอันดับสอง เฉินชางเดินไปโรงพยาบาลตงต้าสาขาหนึ่ง
ทำไมถึงไม่นั่งรถ เพราะเจ็บสะโพก!
ทว่า เฉินชางสงสัยว่าผู้อำนวยการฉินจะใช้อำนาจมาแก้แค้นส่วนตัว เห็นได้ชัดว่าออกแรงตอนที่นวดแปลกๆ ทำให้ตอนนี้เฉินชางนั่งอย่างไรก็ไม่สบาย!
คราวนี้ เฉินชางค้นพบอย่างตกตะลึงว่าทางไปโรงพยาบาลตงต้าสาขาหนึ่งสายนี้ยาวจนน่าประหลาด
ด้านฉินเยว่ส่งข้อความมาว่า “เจ็บไหม”
เฉินชางหยิบมือถือขึ้นมา ส่งอีโมจิยิ้มยิงฟันไปให้ “ไม่เจ็บ!”
ฉินเยว่ “พ่อฉันทำอะไรคุณ”
เฉินชางส่ายหัว “อืม ผู้อำนวยการฉินเป็นคนดีมาก นวดสะโพกให้ผมด้วย แต่ฉินเยว่ ผู้อำนวยการฉินเคยเรียนนวดแผนจีนด้วยเหรอ”
ฉินเยว่อึ้งไป “ไม่เคยนะ แต่ฉันเคยได้ยินแม่เล่าให้ฟังว่าพ่อฉันเคยเรียนจีทคุนโด[1] ไม่รู้ว่าเรื่องจริงหรือโกหก”
เฉินชางตะลึงไปทันที ทำไมผมรู้สึกว่าแรงนั่นไม่เหมือนนวดล่ะ แม่งเอ๊ย…
เสียงพูดเพิ่งเงียบลง เท้าข้างหนึ่งของเฉินชางก็เหยียบเปลือกกล้วยลื่นล้มไปกับพื้น ความเจ็บปวดถึงขั้นแหวกอกได้แล่นปราดขึ้นมาจากก้นทันที
เวรเอ๊ย! พ่อตาลงมือโหดร้ายไปแล้วมั้ง! ไม่แบ่งแยกตามความสนิทเลยจริงๆ…
[1] จีทคุนโด
