ออะไร เขาพบว่าตนลืมไปแล้ว…
ความตั้งใจแรกเริ่มในตอนแรกคืออะไร เขาถึงกับไม่กล้าเผชิญหน้า…
ช่วงเวลาที่คนกลัวที่สุดน่ะหรือ ที่กลัวที่สุดก็คือเผชิญหน้ากับความผิดที่ตัวเองก่อไว้ไม่ได้ กลับไปเดินบนเส้นทางที่เสียใจไม่ได้…
มองดูตัวเองอิจฉาลัทธิทุนนิยม มองดูนิวยอร์กอันคึกคัก เขาโซซัดโซเซ เดินสะดุดไปมาแต่กลับไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนอีก อย่างกับขอทานคนหนึ่ง
เพราะทางหันหลังกลับไปถูกตนปิดตายเองกับมือแล้ว
“ฮ่าๆ…”
“ฮ่าๆๆๆ…”
“น่าขำ!”
……
ขณะนี้ เขาเริ่มคิดถึงสือน่าอย่างบ้าคลั่ง อยากบอกเธอแทบบ้าว่าเขาผิดไปแล้ว เขาผิดตั้งแต่แรก!
แต่ตอนที่รวบรวมความกล้าโทรหา เขาก็พบว่าตนไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะขอโทษ ตัวเองถูกบล็อกไปแล้ว เขาคิดถึงลูกของตัวเอง แต่พอนึกดูดีๆ กลับนึกหน้าตาของพวกเขาไม่ออก จู่ๆ ในหัวก็มีคำหนึ่งลอยมา แกมันไม่ไม่คู่ควร!
จางเหวินป๋อเริ่มหัวเราะดัง ใช่ไง! เขาไม่คู่ควร
ในตอนนี้เอง จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาดูแล้วเห็นว่าเป็นพี่ชายของตน พลันได้ยินเสียงอีกฝ่ายพูด “จางเหวินป๋อ ต่อไปอย่าติดต่อฉันเลย ฉันไม่มีน้องชายอย่างแก งานศพพ่อแกยังไม่มา แกเป็นคนอยู่ไหม” เสียงพี่ชายราบเรียบ แต่กลับเด็ดขาด!
สายโทรศัพท์ตัดไป
จางเหวินป๋ออยากร้องไห้ ใช่ไง! เขาไม่คู่ควร! ไม่คู่ควรเป็นลูกใคร! ไม่คู่ควรเป็นพ่อใคร! และยิ่งไม่คู่ควรเป็นสามีใคร!
ครั้งหนึ่งครอบครัวที่ดีปานไหนรอเขากลับมา ภรรยาที่ดีปานไหนดูแลเรื่องในบ้านแทนเขา ลูกๆ
