ที่ดีปานไหนเรียกเขาว่าพ่อ พ่อที่ดีขนาดไหนทำกับข้าวไว้ให้ตน…
เรื่องเหล่านี้!
สิ่งงดงามเหล่านี้…
เขาพบว่าด้วยความเคยชิน ด้วยความที่นึกว่าเป็นเรื่องธรรมดา ตัวเองจึงมองข้าม…จนกระทั่งไม่สนใจ เขาเริ่มละโมบอยากไขว่คว้าหาแรงจูงใจกับ ‘ภาพฝัน’ ที่ว่า…
คราวนี้เขาพบแล้วว่าความจริงแล้วความสุขก็เรียบง่ายปานนี้ แต่ตนกลับไม่เห็นค่า
มาถึงตอนนี้ ตอนที่เดิมเขานึกว่าตนมั่งคั่งและมีความสามารถมากพอแล้ว กลับพบว่าตนไม่คู่ควรกับความสุขแล้ว!
เพราะเขาทรยศความสุขเหล่านั้นไปแล้ว! เขาไม่คู่ควรกับความสุข!
ใครบางคนที่ยินดีทำดีกับคุณโดยไม่มีเงื่อนไขได้จากไปแล้ว
และใครบางคนที่ยอมรอคุณอย่างโง่เขลาก็หมดใจไปแล้ว
บัดนี้ จางเหวินป๋อรู้แล้ว
ตนหมดสิ้นทุกอย่างแล้ว….
ขณะที่มองท้องฟ้าของนิวยอร์กแห่งนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าแสงสีที่เคยอิจฉาในตอนแรกนั้นกลับเป็นเพียงภาพลวง
เมื่อได้สติ หัวใจของเขาก็ตายลงที่ต่างเมือง!
ขนาดเสียใจยังไม่กล้าคิด!
