อกจากบ้าน กลับไปอยู่ที่พักจัดสรรเล็กๆ ของตน จางเหวินป๋อขายของในบ้านที่ให้หมดอย่างดีอกดีใจ เตรียมออกนอกประเทศไปเอาชนะสาวหมวยสวยรวย
ด้านสือน่าพาลูกๆ กลับบ้าน เรียกพ่อแม่ของตนเข้ามาอยู คล้ายชีวิตจะไม่ต่างอะไรกับในตอนแรก
พ่อของจางเหวินป๋อจากไปในเวลาไม่ถึงสองวัน ด้านแม่ของจางเหวินป๋อกับลูกสาวไม่ได้โศกเศร้ามากนัก พี่ชายคนโตกลับร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง สือน่ากับพวกลูกๆ ก็ร้องไห้อย่างเศร้าใจ
สำหรับหลายคนแล้ว การจากไปของชายชราเหมือนการบอกลาครอบครัวนี้โดยสมบูรณ์
สำหรับหญิงชราที่หยิ่งผยองมาทั้งชีวิตแล้วอาจจะเศร้าเหมือนทำของหาย เธอที่เดิมทีคิดว่าจะไม่เสียใจแต่ตอนนี้กลับทุกข์ใจ
และสำหรับสือน่าแล้ว นี่อาจจะเป็นบทสรุปอันงดงามของชีวิตการแต่งงานไม่ถึงสิบปีของตน
แต่จางเหวินป๋อกลับไปแต่งงาน ไม่สนใจงานศพทางนี้สักนิด…
รอยยิ้มกลับมาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลูกทั้งสองอย่างรวดเร็วเพราะการปรากฏตัวของคุณตาคุณยาย
ในขณะที่สือน่าทำงาน ก็คล้ายทิ้งภาระลงไปได้หลายอย่าง รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ได้หนักอึ้งเท่าตอนแรกแล้ว
ฉินเยว่ตั้งใจไปซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ตั้งแต่หัวจดเท้าชุดใหม่เพื่อต้อนรับชีวิตใหม่เป็นเพื่อนเธอที่ห้าง
คราวนี้ จู่ๆ เฉินปิ่งเซิงก็เย้าขึ้นมาว่า “โห สือน่า ทำไมเมื่อก่อนผมไม่รู้ว่าคุณสวยขนาดนี้ล่ะ ผมใจเต้นแล้ว ทำไงล่ะทีนี้”
เฉินชางถอนใจ “ลูกพี่ ผมอัดเสียงไว้แล้ว วีแชทภรรยาคุณผมก็แอดไปแล้วด้วย คุณจัดการเอาเองเนอะ…”
เสียง
