รีนไปทั้งหมดห้าเข็ม ปั๊มหัวใจต่อเนื่องสิบนาที!
ทันใดนั้นเล่อเล่อก็ตะโกน “มาแล้วๆ!”
ทุกคนมองไปตามเสียง เห็นเพียงว่าบนจอภาพคลื่นไฟฟ้าหัวใจปรากฏชีพจรหัวใจ
สือน่าตาเป็นประกายทันที
ในที่สุดก็ช่วยชีวิตกลับมาได้แล้วเหรอ
เฉินชางรีบหยิบไฟฉายมา เริ่มตรวจดูรูม่านตาของผู้ป่วย เห็นเพียงว่ารูม่านตาทั้งสองข้างขยายออกและแสงสะท้อนหายไป!
เฉินชางลอบสบถ พูดกับทุกคนว่า “รูม่านตาเบิกกว้างไม่ตอบสนองต่อแสง แย่แล้ว! เกิดอะไรขึ้นกับคนไข้กันแน่”
สือน่าได้ยินก็ทรงตัวไม่อยู่ทันที เล่อเล่อรีบเข้าไปพยุง “พี่น่าคะ เป็นอะไรไปคะ”
สือน่าจับเตียงไว้แล้วนั่งลงข้างๆ “ไม่เป็นไร เหนื่อยนิดหน่อย ฉันสงสัยว่าตอนนี้คนไข้เลือดออกในสมอง!”
หนึ่งประโยค ทำให้ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ
เลือดออกในสมองและหัวใจหยุดเต้น ความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดก็ต่ำขนาดนี้ การพยากรณ์โรคดีก็แปลกแล้ว!
แม้ทุกคนไม่ได้พูดออกมา แต่…
สถานการณ์แบบนี้ การพยากรณ์โรคจะต้องแย่มากอย่างแน่นอน และอาจจะต้องเตรียมใจแล้ว
หมอแผนกระบบทางเดินหายใจเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วก็ขอตัวจากไป ถึงอย่างไรเขาก็ต้องเข้าเวร
เฉินชางเห็นสภาพของสือน่าก็อดพูดไม่ได้ “อาจารย์สือครับ ผมไปคุยกับญาติคนไข้ คืนนี้อาจารย์รีบพักผ่อนนะครับ ผมอยู่เวรแทน”
ใช่แล้ว!
แม้ไม่รู้ว่าทำไมสือน่าเหนื่อยล้าขนาดนี้ แต่สภาพแบบนี้อยู่เวรดึกไม่ไหวแน่
พูดจบเฉินชางก็จะลุกขึ้นเดินออกไป แต่ตอนนี้เองจู่ ๆ สือน่าก็ส่ายหน้าพร้
